ร้อมเปย์เข้า!
อย่างที่เขาว่ากัน ‘ของสะสมของโอตาคุราคาอาจจะเทียบเท่าบ้านหนึ่งหลังในปักกิ่ง’ อย่าได้ริอ่านดูถูกกำลังซื้อของคนพวกนี้ทีเดียวเชียว!
เอาหนังสือการ์ตูนกับฟิกเกอร์มาลงไม่ได้เด็ดขาด
เผยเชียนกระแอมกระไอพร้อมกับชี้ไปทางชั้นหนังสือ “ไอ้หม่า จำไว้นะ เราไม่ได้มองหาหนังสือ แต่เป็น…”
หม่าหยางพูดขัด “ความเหงาเหรอ”
“ความเหงาบ้าอะไร เสน่ห์ต่างหาก! เรากำลังมองหาเสน่ห์!” เผยเชียนพูดอะไรไม่ออก
“อ๋อๆ เสน่ห์” หม่าหยางพยักหน้ารัว
“หนังสือการ์ตูนกับนิยายเหรอ…เอามาทำไม ไร้สาระ!
“ต้องเอาพวกหนังสือที่มีเสน่ห์…ซื้อมาเติมชั้นให้เยอะที่สุดเท่าที่จะทำได้เลย”
เผยเชียนบอกหนทาง
“พี่เชียน ยกตัวอย่างชื่อหนังสือที่ควรซื้อให้สักหน่อยได้มั้ย” หม่าหยางถาม
เผยเชียนพยักหน้าพร้อมตอบ “ได้ ขอคิดก่อน
“ประวัติย่อของรถไถยูเครน คู่มือสำหรับคนขับรถไถขนาดเล็ก สร้างรถไถเพื่อบ้านเกิด เรื่องราวของนายสถานีรถไถและหัวหน้านักปฐพีวิทยา การใช้งานและการรักษารถไถเดินตาม…”
หม่าหยางอึ้งไป
“พี่เชียน คือ…พี่จะเอาหนังสือเกี่ยวกับรถไถมาทำไมเยอะแยะ”
เผยเชียนอธิบายอย่างจริงจัง “นี่แหละคือวิธีสร้างเสน่ห์ดึงดูดใจ! มีแต่คนรสนิยมสูงเท่านั้นถึงจะเข้าถึงได้ แกเข้าใจมั้ย
“เออ ช่างเหอะ สำหรับแกคงยากที่จะเข้าใจ ไปเสิร์ชในเน็ตว่า ‘ชั้นหนังสือของเด็กรสนิยมดี’ แล้วก็เลือกซื้อหนังสือที่นายไม่เข้าใจชื่อซะ!
“ไม่อย่างนั้นก็ไปร้านหนังสือเก่าแล้วเลือกเล
