่มที่สภาพเก่าๆ ขาดๆ ยิ่งเก่าเท่าไหร่ยิ่งดี!”
“อ๋อ โอเค ได้เลยครับ!” หม่าหยางพยักหน้ารัว
ทั้งสองเปลี่ยนไปคุยเรื่องเชฟ
พวกเขายังไม่ได้ตัดสินใจเรื่องเชฟ แต่ก็ได้รับใบสมัครจากเชฟดีๆ มากมายเพราะเสนอค่าจ้างไปค่อนข้างดี อีกอย่างดูจากสภาพที่นี่ก็ไม่น่าจะมีงานอะไรให้ทำเยอะแยะ
“แกต้องเลือกเชฟแบบที่ฉันบอกก่อนหน้านี้ ฉันไม่อยากได้เชฟที่ทำอาหารญี่ปุ่นกับอาหารฝรั่งเศสเป็น ฉันอยากได้เชฟที่ทำอาหารง่ายๆ ทั่วไปได้อร่อยๆ เข้าใจมั้ย”
เผยเชียนรู้สึกกังวลจึงสั่งหม่าหยางไปอีกรอบ
หม่าหยางตบอกตัวเอง “วางใจได้ครับ เดี๋ยวผมจัดการให้!”
เผยเชียนพยักหน้า “ดีมาก!”
เขาเดินดูรอบร้านอีกครั้งและรู้สึกพึงพอใจมาก
อนาคตดูสดใสเหลือเกิน มองแวบเดียวก็รู้ว่าจะต้องขาดทุนแน่!
เผยเชียนหันไปมองหม่าหยาง ในใจรู้สึกท่วมท้นเล็กน้อย “หม่าหยาง ถ้าไม่ใช่แก ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว!”
หม่าหยางยิ้มกว้าง หน้าบานเป็นกระด้ง “โห ดูพี่พูดเข้า ผมไม่ได้เก่งอะไรเลย! พี่เชียน ชมผมเยอะเดี๋ยวผมเหลิงนะพี่!”
“ไม่ต้องห่วง เหลิงไปเลย แกไม่ใช่คนถ่อมตัวอยู่แล้ว”
เผยเชียนเดินกลับไปที่โซนร้านอินเทอร์เน็ต
จางหยวนประกอบคอมพิวเตอร์เร็วมาก แต่ถึงจะทำงานมือเป็นระวิงมาพักใหญ่ก็คืบหน้าไปได้แค่ครึ่งทาง
เผยเชียนเห็นคอมพ์เครื่องหนึ่งเปิดอยู่
โคตรแจ่มเลย!
บนโต๊ะคอมพิวเตอร์มีที่ว่างมากมาย เก้าอี้เกมมิ่งก็นั่งสบายมาก แป้นพิมพ์กับเมาส์ก็ไม่ใช่ของราคาถูก ดูเป็นของดีเลยท
