พากษ์วิจารณ์เอาได้
จุดสำคัญที่สุดคือการหาจุดที่ทำให้ซีรีส์ตอนสั้นนี่ดูน่าสนใจ!
ทั้งสองคิ้วขมวดเป็นปม เค้นหัวคิดกันอย่างหนัก
สองชั่วโมงผ่านไป ทุกอย่างที่คิดมาล้วนใช้ไม่ได้สักอย่าง
ยังไม่ดีพอ!
ไม่ใช่นิยายโว้ย!
แบบนั้นไม่ได้
หวงซื่อปั๋วคิดหาไอเดียไม่หยุด
จู่ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นได้!
ก่อนหน้านี้ บอสเผยโทรมาถามเขาว่าซีรีส์ที่จะถ่ายชื่อ ‘XXXXX’ หรือเปล่า
เหมือนชื่อจะห้าพยางค์ แต่หวงซื่อปั๋วลืมไปแล้ว
ทำไมบอสเผยถึงตั้งใจโทรมาถามเรื่องนี้กันนะ
หรือว่า…บอสพยายามจะบอกใบ้อยู่
แต่บอสเผยตั้งใจจะบอกอะไรล่ะ…
หวงซื่อปั๋วเดินไปเดินมารอบห้องนั่งเล่น พยายามนึกชื่อเรื่องให้ออก
“นึกออกแล้ว บอสเผยถามถึงเรื่อง Unexpectedness!” หวงซื่อปั๋วตะโกนขึ้นด้วยความตื่นเต้น
จูเสี่ยวเช่อดูจะงงๆ “Unexpectedness เหรอครับ”
“ใช่ เรื่องนี้แหละที่บอสเผยพูดถึง!” หวงซื่อปั๋วย้ำ
จูเสี่ยวเช่อเกาคางที่ปราศจากเครา “แต่เราตั้งชื่อซีรีส์เราแล้วนะครับ”
“ไม่เป็นไร เราก็ใช้ชื่อปัจจุบันแหละ ประเด็นคือนี่แหละไอเดีย! เป็นไอเดียที่สำคัญมาก!” หวงซื่อปั๋วเห็นแสงสว่างขึ้นมา!
จูเสี่ยวเช่อคิดอยู่พักหนึ่งก็นึกอะไรออก “เข้าใจแล้วครับ! ผมคิดอยู่ว่าตีมของเราเหมือนจะขาดอะไรไป ขาดความหักมุมนี่เอง!
“ถ้าถ่ายทำเรียบๆ ก็จะเป็นเหมือนสารคดี ไม่ได้ชูโรงจุดเด่นของซีรีส์ตอนสั้น
“ในหนึ่งนาทีนี้ ถ้าจะทำให้คนดูรู้สึกประทับใจได้ก็ต้องมีอะไรที่คาดไม่ถึง ต้องมีการหั
