เขาอุตส่าห์ผลาญเงินจนขาดทุนแล้ว แต่ตอนนี้กลับขาดทุนแค่สามพันหยวน
จะมายอมแพ้เอาตรงนี้ไม่ได้!
เขาหันไปทางซินไห่ลู่ ดวงตาพลันฉายแสงวาบ
“ผมอยากซื้อของขวัญให้เพื่อนที่เป็นเจ้าของบริษัทเหมือนกัน มีอะไรแนะนำไหม”
เขาบอกไปตรงๆ ไม่ได้ว่าซื้อให้ตัวเอง ไม่อย่างนั้นจะดูแปลกและอาจโดนระบบเตือนได้
คนอื่นจะสงสัยเอาได้ว่าถ้าซื้อให้ตัวเองก็ซื้อของที่อยากได้ไปสิ ทำไมต้องมาถามด้วย
แต่ถ้าเป็นของขวัญให้เพื่อน ทุกคนก็จะช่วยแนะนำของให้ เผยเชียนจะได้ใช้โอกาสนี้เพื่อหาว่ามีของอะไรที่ยังไม่ได้ซื้ออีก
ซินไห่ลู่เริ่มแนะนำของที่ควรซื้อ คนอื่นๆ ก็ช่วยกันระดมความคิดด้วย
สูทราคาแพง น้ำหอม นาฬิกา ปากกาหัวแร้ง และอื่นๆ
เผยเชียนได้แต่ส่ายหน้า
ของส่วนใหญ่ที่ไล่ชื่อมา อันที่ซื้อได้เขาก็ซื้อมาหมดแล้ว ส่วนของอื่นๆ คือของที่ระบบไม่อนุญาตให้ซื้อ!
หลังจากเสนอความคิดเห็นไปแล้วเหล่าพนักงานก็ไม่รู้จะแนะนำอะไรอีก พวกเขาไม่รู้ว่ามีสิ่งใดที่ให้เป็นของขวัญได้อีก
ตอนนั้นเองหลินหวานก็พูดขึ้น “เอาเป็น…แว่นตาดีไหมคะ”
เผยเชียนตาเป็นประกาย “แว่นตาเหรอ”
หลินหวานพยักหน้าแล้วอธิบาย “ถ้าเพื่อนของบอสสายตาสั้นก็ซื้อแว่นให้เป็นของขวัญได้ แต่บอสต้องรู้ค่าสายตาของคนที่จะซื้อให้ก่อน ถ้าไม่รู้ค่าสายตาหรือไม่รู้ว่าสายตาสั้นหรือเปล่า บอสซื้อแค่กรอบแว่นให้ก็ได้นะคะ”
“แว่นตาดีๆ สักอันจะช่วยเสริมภาพลักษณ์และทำให้ดูเป็นคนมีรสนิยมดีได้ค่ะ”
เผยเชียนอยากชมห
