จู่ๆ เผยเชียนก็คิดอะไรขึ้นได้ “เดี๋ยว ผมคิดอะไรออกอีกอย่าง ผมจะให้งบค่าใช้จ่ายพนักงานแต่ละคน พวกเขาสามารถเอาไปซื้ออุปกรณ์สำนักงานกับของจำเป็นได้ในแต่ละงวด จำนวนเงินก็… เอ่อ…”
“พนักงานทุกคนจะได้งบคนละสามพันห้าร้อยหยวนทุกๆ สามเดือน”
เผยเชียนไม่ได้คิดเรื่องนี้เอาไว้ก่อน เขากำลังทดสอบระบบ
ระบบไม่ยอมให้งบงวดหนึ่งสั้นกว่าสามเดือนหรือตั้งงบสูงกว่าสามพันห้าร้อยหยวน
ซินไห่ลู่ดูมีปัญหาเล็กน้อย “บอสเผยคะ ตอนนี้เรามีงบประมาณให้พนักงานเบิกได้ไม่จำกัด ไม่ว่าจะเป็นงบค่าแท็กซี่ล่วงเวลา ค่าเบี้ยเลี้ยง และอื่นๆ เราให้เบิกได้หมดทุกอย่าง งบสามพันห้าร้อยหยวนนี่เป็นงบในส่วนไหนเหรอคะ…”
เผยเชียนอธิบาย “งบนี้เป็นงบพิเศษ เงินส่วนนี้สามารถเอาไปซื้ออะไรก็ได้ที่เกี่ยวกับการทำงาน
“อย่างเช่น เปาซวี่ชอบเกมใช่มั้ย เขาเอาเงินไปซื้อการ์ดหรืออุปกรณ์เพิ่มได้
“หรือพนักงานบางคนมีหูฟังดีๆ ใช้อยู่แล้ว แต่ถ้าเขาคิดว่าถ้าได้หูฟังที่ดีกว่านี้จะทำให้ประเมินคุณภาพเสียงได้ดีขึ้นและเป็นประโยชน์ในการพัฒนาเกม เขาก็สามารถเอางบตรงนี้ไปซื้อหูฟังเกมมิ่งได้”
ซินไห่ลู่พยักหน้าแล้วตอบ “เข้าใจแล้วค่ะ บอสเผย”
เผยเชียนเพิ่งจะรู้เรื่องนี้ได้ไม่นาน
ถึงบางอย่างจะสามารถนับว่าเป็นรายจ่ายได้ แต่ระบบก็ประเมินแต่ละอย่างแตกต่างกัน
งบประมาณที่ให้พนักงานเบิกได้ในปัจจุบันนั้นเป็นมาตรฐานเดียวกันสำหรับพนักงานทุกคน
ตัวอย่างเช่น ทุกคนสามารถเบิกเงินค่าแท็กซ
