ี่ได้เต็มจำนวนตอนทำงานล่วงเวลา เป็นมาตรฐานเดียวกันหมด
อย่างคอมพิวเตอร์สำหรับทำงาน ทุกคนมีคีย์บอร์ดกลไก หน้าจอคู่ และอื่นๆ พวกเขาล้วนมีอุปกรณ์กันครบครัน
แต่สำหรับคำขอกรณีพิเศษอื่นๆ ระบบจะไม่อนุมัติ
เช่น เปาซวี่อยากเติมเงินเกมเพื่อลองระบบบางอย่าง
ระบบไม่มีทางอนุมัติให้ใช้เงินแน่
หรือหวงซื่อปั๋วอยากได้แป้นพิมพ์กลไกราคาสองพันหยวน หรือไม่ก็หูฟังเกมมิ่งราคาสามพันหยวนเพื่อจะได้รับรู้คุณภาพของเกมที่กำลังพัฒนาอยู่ได้มากขึ้น ระบบจะยอมให้ซื้อไหม
คำตอบคือไม่
คำขอที่มากเกินพอดีแบบนี้ไม่มีทางได้รับการอนุมัติ
ระบบมีเกณฑ์ว่า ‘สิ่งที่จำเป็น’ สำหรับทุกคนในการทำงานคืออะไร
เกณฑ์สำหรับเจ้าของบริษัทนั้นสูงมาก จะซื้อสูทหรูสุดแพง ระบบก็อนุมัติ นี่คือสิทธิพิเศษสำหรับเจ้าของระบบอย่างเผยเชียน
ข้อจำกัดคือ ในฐานะที่เป็นเจ้าของบริษัท เขาจึงไม่สามารถให้เงินเดือนตัวเองได้
พนักงานคนอื่นๆ สามารถเบิกได้แค่ค่าใช้จ่ายที่จำเป็นสำหรับการทำงาน
เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล ถ้าระบบอนุมัติให้เบิกค่า ‘เติมเงินเกม’ หรือ ‘หูฟังไฮเทคเพื่อให้ประสบการณ์เล่นเกมที่ดีขึ้น’ ได้ เผยเชียนคงผลาญเงินทุนระบบได้ง่ายๆ ด้วยการบอกให้พนักงานทุกคนไปเล่นเกมผลิตในประเทศที่มีระบบให้ซื้อของในเกมด้วยเงินจริง จากนั้นก็ให้พวกเขาผลาญเงินซื้อของในเกม
เป็นเรื่องปกติที่ระบบย่อมไม่ได้โง่
แต่เผยเชียนก็มีทางซิกแซกข้อจำกัดนี้
เขาตระหนักว่าระบบไม่อนุมัติ ‘ค่าใช้จ่า
