่บังคับคนพวกนี้ ถึงอย่างไรที่จัดก็เพราะอยากให้สนุกกัน ไม่ใช่สิ อยากให้ได้ศึกษาดูงาน จึงแล้วแต่ความสมัครใจของทุกคน
ค่าตั๋วเครื่องบินไปกลับอยู่ที่ประมาณสองพันหยวนต่อคน
ค่าที่พักอยู่ที่คนละสามร้อยหยวน ห้องพักสองคนอยู่ที่หกร้อยหยวน
รวมกับค่าอาหาร ค่าเดินทาง และค่าจิปาถะอื่นๆ และงบพิเศษสำหรับพนักงาน (ในกรณีที่มีคนอยากไปเกินสามสิบคนจะมาใช้งบนี้) งบรวมทั้งหมดไม่ถึงหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวน
ถึงเผยเชียนจะลองคำนวณดู ตัวเลขก็ไม่เพิ่มขึ้นเลย
เราบินเฟิร์สคลาสได้ไหมนะ
พอคิดเช่นนั้น ระบบก็แจ้งเตือนทันที
ไม่ได้อยู่แล้ว!
ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นแค่การสัมมนาธรรมดา ให้พนักงานทุกคนบินเฟิร์สคลาสนั้นล้ำเส้นเกินไป ระบบจึงไม่อนุญาตให้ทำแบบนั้น
ขณะเดียวกัน ค่าที่พักหัวละสามร้อยหยวนนั้นก็พอเสียยิ่งกว่าพอ จะใจกล้าหน้าด้านให้พนักงานพักแยกในห้องหรูๆ ห้องละคนคงไม่ได้แน่นอน
เผยเชียนดูกำหนดการทั้งหมด เขาไม่สามารถหาจุดให้เสียเงินเพิ่มได้เลย…
เห็นอย่างนั้นเขาก็รู้สึกห่อเหี่ยวใจ
พาพนักงานสามสิบกว่าคนไปกว่างโจวเสียเงินแค่หนึ่งแสนห้าหมื่นหยวนเองเหรอ
นี่มันน้อยกว่าที่เผยเชียนคาดไว้…
แน่นอนว่าที่ชายหนุ่มคิดว่าถูกนั้นเป็นเพราะเงินทุนระบบที่มีในปัจจุบัน
ถ้าเฉลี่ยออกมามันจะตกอยู่ประมาณคนละห้าพันหยวน
ถ้าเผยเชียนต้องเสียเงินตัวเองห้าพันหยวนไปกับการเที่ยวกว่างโจวแค่ไม่กี่วัน เขาคงรู้สึกว่าแพงมาก!
“ช่างเถอะ หนึ่งแสนห้าหมื่นหยวนก็ได้ เอา
