ารบกวนเขาเวลานี้ ดังนั้นคนที่เคาะประตูน่าจะเป็นหม่าหยาง
แต่เขามาที่นี่ทำไมกัน
เผยเชียนเปิดประตูมาพบใบหน้าใหญ่ของหม่าหยางตามที่คิด
“พี่เชียน! ผมมีอะไรจะบอก! หวงซื่อปั๋วกับคนอื่นๆ แอบทำงานล่วงเวลา! พวกเขาแอบใช้คอมพิวเตอร์ของบริษัทกันอยู่!” หม่าหยางฟ้องราวกับไปเจอความลับระดับโลกมา
เผยเชียนหน้าเครียดขึ้นทันที
หม่าหยางสนใจเรื่องที่พวกเขาแอบใช้คอมพิวเตอร์ของบริษัท ส่วนเผยเชียนสนใจเรื่องทำงานล่วงเวลา
พวกเขาคิดอะไรกันถึงอยู่ทำงานล่วงเวลา
หวงซื่อปั๋วนี่เป็นอะไรของเขา นิสัยเสียช่างแก้ยากเสียจริง!
ไม่ใช่ว่าสัปดาห์ก่อนฉันไล่ทุกคนกลับบ้านไปแล้วหรือ ทำไมพวกแกยังมาทำงานล่วงเวลากันอีกทั้งๆ ที่ย้ำแล้วว่าไม่ให้ทำ!
ไม่สนใจคำสั่งของเจ้านายเนี่ยนะ ไม่อยากจะเชื่อเลย!
“หวงซื่อปั๋วอยู่ล่วงเวลาทำอะไร เขียนแบบร่างเหรอ หรือออกแบบเกม” เผยเชียนไม่พอใจ
“เอ่อ…” หม่าหยางพยายามนึกว่าเห็นอะไรบ้าง “เล่นเกม”
เผยเชียนอึ้งไป
เล่นเกมหรือ
ใบหน้าของเขาผ่อนคลายลงทันใด
เขารู้อยู่แล้วว่าเปาซวี่อยู่บริษัทต่อหลังเลิกงานเพื่อเล่นเกมเพราะเป็นสิทธิพิเศษที่ให้ไป
แต่ทำไมหวงซื่อปั๋วถึงทำเหมือนกันได้ เลียนแบบเปาซวี่หรือ
สิ่งเดียวที่เผยเชียนห้ามคือการอยู่ล่วงเวลาเพื่อทำงาน แต่ถ้าอยู่ล่วงเวลาเพื่อเล่นเกมก็ไม่เป็นไร
คิดอย่างนั้นเขาก็เริงร่าขึ้นกว่าเดิม “แน่ใจนะว่าเห็นไม่ผิด หวงซื่อปั๋วเล่นเกมอยู่จริงๆ เหรอ”
หม่าหยางพยักหน้า “ใช่! ไม่งั้
