นผมจะมาบอกพี่ทำไม แบบนี้ก็เท่ากับใช้ทรัพยากรออฟฟิศสิ้นเปลืองใช่มั้ย พรุ่งนี้พี่จะลงโทษพวกเขารึเปล่า”
“หึๆ ไม่ต้องหรอก”
เผยเชียนโล่งใจ
ถ้าอยู่ล่วงเวลาเล่นเกมกันก็ไม่มีอะไรต้องห่วง
พวกเขาจะได้กินขนมกันเยอะขึ้น เปลืองไฟมากขึ้น ซึ่งก็จะผลาญเงินทุนระบบได้มากขึ้น!
เยี่ยมยอดไปเลยใช่ไหมล่ะ!
อีกอย่าง…เรื่องนี้น่าจะทำให้เขามีข้ออ้างในการใช้เงินทุนระบบเพิ่มด้วย
ระหว่างนั้นเผยเชียนนึกอะไรดีๆ ได้จากความคิดที่ผุดขึ้นในหัว
“ไอ้หม่า บริษัทเราเป็นบริษัทเกม พนักงานเล่นเกมเพื่อเรียนรู้หาประสบการณ์จากเกมดีๆ ของต่างประเทศ นั่นก็เป็นงานเหมือนกัน แกเข้าใจมั้ย” เผยเชียนอธิบายหน้าขรึม
หม่าหยางเหมือนจะไม่เข้าใจ “หา…คือหมายความว่าพี่จะปล่อยพวกเขาไปเหรอ”
“ปล่อยไปเหรอ ไม่สิ! ไม่มีทาง!” เผยเชียนอธิบายต่ออย่างจริงจัง “พนักงานพวกนี้ทำงานล่วงเวลาให้บริษัทแลกกับสุขภาพของพวกเขา! เราจะปล่อยไปได้ยังไง บริษัทเถิงต๋าเป็นบริษัทที่คิดถึงเรื่องสวัสดิการพนักงานเป็นหลักนะ!”
“กฎหมายระบุไว้ว่าต้องจ่ายเงินค่าล่วงเวลา บริษัทเถิงต๋าของเรายึดตามนโยบายประเทศ! ค่าล่วงเวลาวันธรรมดาอยู่ที่ชั่วโมงละ 1.5 เท่าของเงินเดือนรายชั่วโมง ส่วนวันหยุดอยู่ที่สองเท่า! จ่ายน้อยกว่านี้ไม่ได้!”
“ไอ้หม่า ฉันจะให้แกทำงานโคตรสำคัญ ไปจดมาว่าพวกนั้นทำงานล่วงเวลากันวันละกี่ชั่วโมง แล้วแจ้งค่าล่วงเวลาตามอัตรารายชั่วโมงที่ว่า! อย่าลืมนะ จ่ายน้อยกว่าที่กำหนดไ
