ารงานที่มั่นคง หลายคนยังฟาร์มเลเวลตัวละครในเกม Fantasy World ให้ตันไม่ได้เลย!”
“บอกฉันมาสิ ถ้านั่นไม่ใช่ไม่มีใจรักในการเล่นเกมแล้วมันคืออะไร!”
หม่าหยางตะลึงงันไป
“จริงอยู่ที่พวกเขาอาการหนักอยู่”
“แต่…ถ้าไม่มีพวกเขา แล้วใครจะเป็นคนนำเรื่องการออกแบบเกมล่ะ…”
หม่าหยางรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
เผยเชียนตบอก “ฉันไง!”
“เอ่อ…” หม่าหยางลังเล “พี่เชียน ผมเชื่อในความสามารถพี่นะ แต่พี่เป็นเจ้าของบริษัท! ผมว่าพี่ต้องมีหัวหน้าฝ่ายออกแบบเก่งๆ มาช่วยงาน ไม่งั้นต้องเจอปัญหาตอนวางขายเกมแน่…”
เผยเชียนส่ายหน้า
หาหัวหน้าฝ่ายออกแบบมาช่วยฉันอย่างนั้นหรือ
ทำแบบนั้นเขาก็มองข้อผิดพลาดในการออกแบบเกมของฉันออกหมดสิ
ให้เป็นแบบนั้นไม่ได้!
เผยเชียนทำหน้าจริงจัง “ฉันมีคนช่วยแล้ว คนที่ชื่อหวงซื่อปั๋วดูโอเคเลย”
“หวงซื่อปั๋วเหรอ”
หม่าหยางจำได้รางๆ ว่าเคยเห็นชื่อนี้ที่ไหนมาก่อน
แต่ก็นึกไม่ออกว่าเห็นมาจากไหน
จะว่าไปเขาต้องอ่านประวัติพวกไม่เอาถ่านตั้งยี่สิบกว่าคน จึงไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะจำใครสักคนได้
เขาเปิดประวัติดูอีกรอบ ไม่นานก็เจอข้อมูลของหวงซื่อปั๋ว
“เขาเพิ่งเข้ามาทำงานในวงการเกมเมื่อครึ่งปีก่อน ได้แค่ช่วยทำแผน จะไหวเหรอพี่”
เผยเชียนหน้านิ่ง “เขาเป็นคนมีพรสวรรค์ที่โดนมองข้าม อย่าไปสนตำแหน่ง ให้ดูว่าเขาเคยทำอะไรมาบ้าง”
“หัวหน้าฝ่ายออกแบบคนก่อนโขกสับเขาสุดๆ เขามีหน้าที่รับผิดชอบจัดการข้อมูลส่วนใหญ่ในเกมแล้วเอาเ
