ข้าเครื่องมือพัฒนาเกม”
“เขาเป็นคนจัดการชุดข้อมูลในเกมตั้งเกือบแปดสิบเปอร์เซ็นต์”
“แล้วนี่มันงานออกแบบแผนตรงไหน เห็นชัดๆ ว่าเขาเป็นแค่ผู้ช่วยหัวหน้าฝ่ายออกแบบ!”
“เขาจัดการแผนร่างของหัวหน้าฝ่ายออกแบบในเครื่องมือพัฒนาเกม ต้องทำงานล่วงเวลาบ่อยๆ วันนึงต้องทำงานมากกว่าสิบชั่วโมง”
“ลองคิดดูสิ คนส่วนใหญ่ทำงานได้แค่แปดชั่วโมง แต่เขาทำล่วงเวลาได้ถึงสิบหกชั่วโมง”
“ประสบการณ์การทำงานครึ่งปีของเขาก็เท่ากับหนึ่งปีของคนทั่วไปแล้ว!”
“แต่ที่สำคัญที่สุดคือใจรักในเรื่องเกมของเขา!”
“ความมีใจรักนี่แหละที่ผลักดันเขา! มันเป็นเชื้อเพลิงช่วยสร้างแรงบันดาลใจและความคิดสร้างสรรค์!”
“เชื่อความคิดฉันสิ เขาต้องทำให้ความคิดของฉันกลายเป็นจริงได้แน่”
หม่าหยางเข้าใจในที่สุด “โห…เขาเป็นคนมีความสามารถจริงๆ! เราให้เงินเดือนเขาเท่าฐานเงินเดือนหัวหน้าฝ่ายออกแบบดีมั้ย ให้เดือนละสี่พันหยวนจะน้อยไปรึเปล่า”
เผยเชียนแทบหลุดขำ “ใช่ ฉันก็คิดเหมือนกัน แต่เราไม่ต้องรีบ ค่อยขึ้นเงินให้หลังเห็นผลการทำงานก็ได้”
ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากให้เงินเดือนแพงๆ แต่เป็นเพราะระบบไม่อนุญาตให้ทำต่างหาก
หม่าหยางพยักหน้า “เอาตามนั้นแหละ พี่เป็นเจ้าของบริษัท ต้องดูเรื่องค่าใช้จ่ายและหาทางประหยัดเงินให้บริษัท”
เผยเชียนที่กลั้นขำอยู่รีบพูดต่อ
“อีกอย่างทุกคนที่รับมามีคุณสมบัติพิเศษหมด แต่ละคนเป็นคนมีความสามารถที่โดนบริษัทเก่ามองข้าม!”
“จริงๆ แล้วยังมีคนมีคว
