จากความทรงจำของตัวเอง เผยเชียนไปตามหาเปาซวี่ที่ร้านอินเทอร์เน็ตใกล้ๆ ประตูทิศตะวันตกของมหาวิทยาลัย
เอกลักษณ์ของเป้าหมายโดดเด่นชัดเจน
ตอนนี้เป็นช่วงฤดูใบไม้ร่วง ทุกคนใส่เสื้อแขนยาวกับกางเกงขายาว แต่เปาซวี่กลับสวมเสื้อสเวตเตอร์และพาดเสื้อโค้ตตัวหนาไว้บนพนักเก้าอี้
นั่นไม่ได้เป็นเพราะเขากลัวหนาว แต่เป็นเพราะเขาใส่ชุดนี้มาตั้งแต่หน้าหนาวที่ผ่านมาต่างหาก…
นอกจากเขาแล้วก็ไม่มีใครทำแบบนี้ได้อีก
ตอนนี้เปาซวี่กำลังนั่งเหม่ออยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์
บนหน้าจอ ตัวละครของเขานั่งเปื่อยไม่ทำอะไรอยู่บนเก้าอี้ที่ลอยอยู่เหนือเมืองหลัก
เมื่อเผยเชียนเดินเข้าไปใกล้ก็ได้กลิ่นหนังศีรษะมันเยิ้มจางๆ
กลิ่นไม่ได้รุนแรงมาก น่าจะเป็นเพราะผมของเปาซวี่บางจนแทบจะไม่เหลืออะไรบนหัวแล้ว
อืม ถ้าฉันทำให้เขายอมออกจากร้านอินเทอร์เน็ตได้ ฉันจะเอาเงินฟาดให้ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ
“เปาซวี่” เผยเชียนเอ่ยทัก
หลังจากนิ่งไปสิบวินาที เปาซวี่ก็หันหน้ามามอง ดวงตาที่ด้านใต้ดำคล้ำเป็นวงใหญ่กะพริบ “นายเรียกฉันเหรอ”
พอมั่นใจว่าถูกคน เผยเชียนก็นั่งลงข้างๆ เปาซวี่
“ฉันมีงานให้นายทำ สนใจมั้ย” เผยเชียนถาม
เปาซวี่หันกลับไปจ้องจอด้วยสายตาว่างเปล่า “ผู้จัดการร้านเน็ตเหรอ ไม่สนอ่ะ”
“เปล่า ไม่ใช่ผู้จัดการร้านเน็ต นักออกแบบเกมเพื่อสร้างเกมของนายขึ้นมาเองต่างหาก” เผยเชียนตอบ
เปาซวี่หันกลับมามองประเมินเผยเชียนช้าๆ
สุดท้ายเขาก็สรุปได้ว่าเผยเชียนเป็
