นแค่นักศึกษาธรรมดาคนหนึ่ง
“อย่ามาอำกันเล่น” เปาซวี่ไม่เชื่อคำของเผยเชียน
เผยเชียนพูดอะไรไม่ออก ในใจนึกสงสัยว่าสถานการณ์จะดีกว่านี้ไหมถ้าเขาใส่ชุดอื่นมา
แต่สูทของเขายังไม่มาส่ง
เผยเชียนไม่อยากให้เรื่องยืดยาวมากจึงควักเงินห้าร้อยหยวนออกมาจากกระเป๋า
“ถ้านายอยากทำงานนี้ นี่เป็นเงินเดือนล่วงหน้า”
เปาซวี่มองแบงก์ร้อยหยวนสีแดงห้าใบด้วยดวงตาเป็นประกาย
เขาเริ่มเชื่อขึ้นมาเล็กน้อยว่าเผยเชียนพูดเรื่องจริง
ถ้าจะมาหลอก เผยเชียนต้องเป็นฝ่ายขอเงิน ทำไมเขาต้องเอาเงินมาให้ด้วย
แถมยังให้ตั้งห้าร้อยหยวน
ในปี 2009 นี้ สำหรับคนแบบเปาซวี่แล้ว เงินห้าร้อยหยวนถือเป็นเงินก้อนใหญ่ เพราะค่าใช้บริการร้านอินเทอร์เน็ตในช่วงปีนี้อยู่ที่สองถึงสามหยวนต่อชั่วโมงเท่านั้น
“ไม่ใช่แค่นี้นะ บริษัทของเรามีคอมพิวเตอร์สเป็กสูงพ่วงด้วยหน้าจอคู่ นายจะเล่นเกมตอนไหนก็ได้ตามใจชอบ” เผยเชียนพูดเสริมอย่างมั่นใจ
เปาซวี่ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที
เขาไม่ต้องเสียเงินสักแดงเดียวแต่ได้เล่นเกมบนคอมพิวเตอร์สเป็กสูงตอนไหนก็ได้!
จะไม่สะดวกสบายกว่าร้านอินเทอร์เน็ตหรือ
ทำแบบนี้ก็เหมือนกับโยนปลาตัวเล็กให้แมวผู้หิวโซ!
“ไม่ได้พูดเล่นใช่ไหม แล้วงานต้องทำอะไรบ้าง” เปาซวี่ถามอย่างงุนงง
“งานของนายก็คือการเล่นเกม! ตำแหน่งงานที่ฉันจะจ้างนายคือผู้ทดสอบเกม!”
“นายต้องทดสอบเกมของบริษัทเราและบริษัทอื่นๆ ถ้าเจอปัญหาอะไร นายก็มารายงานให้ฉันฟังให้ไวที่สุด”
“แน่น
