กล้งคนอื่นเอามัน ไม่มีเหตุผลจำเป็นอะไรที่เผยเชียนจะต้องมาเล่นมุกโง่ๆ กับเขาแบบนี้
หม่าหยางเริ่มจริงจังมากขึ้น
“นอกจากเรื่องเงินแล้ว ปัญหาเรื่องอื่นล่ะ” หม่าหยางถาม
เผยเชียนถามกลับ “มีปัญหาอื่นนอกจากเรื่องเงินด้วยเหรอ”
หม่าหยางนิ่งไปชั่วขณะ “พี่รู้เรื่องงานภาพมั้ย รู้วิธีเขียนโค้ดรึเปล่า”
เผยเชียนส่ายหัว “ไม่อ่ะ เป็นปัญหาด้วยเหรอ ทรัพยากรพวกนี้เอาเงินไปซื้อออนไลน์ก็ได้ จ้างมืออาชีพมาทำให้ก็ได้”
หม่าหยางอ้าปากค้าง ไม่รู้จะพูดอะไรออกไปดี
คิดตื้นไปหรือเปล่า! ถึงจะรวยแค่ไหน แต่นั่นก็ไม่ใช่วิธีใช้เงิน!
เผยเชียนตบบ่าอีกฝ่าย “อย่าเป็นห่วงเรื่องอื่นเลย ที่ถามตอนนี้คือนายอยากมาช่วยมั้ย ถ้าสนใจเดี๋ยวให้ไปอยู่ทีมออกแบบ”
ใบหน้าหม่าหยางเต็มไปด้วยความลังเล “พี่เชียน เราก็สนิทกันดี ผมต้องช่วยพี่แน่นอนอยู่แล้ว”
“แต่เราทั้งคู่ไม่มีใครรู้เรื่องการสร้างเกมเลย! ถึงเงินสามแสนจะได้มาจากที่บ้าน แต่ผมว่าพี่น่าจะคิดเรื่องนี้ดูให้ดีอีกที อย่าเพิ่งตัดสินใจอะไรง่ายๆ แบบนี้”
“ผมกลัวว่าจะทำให้พี่ผิดหวังถ้าพาไปเสียเงินสามแสนทิ้งเปล่าๆ ผมคงช่วยพี่ไม่ได้”
เผยเชียนพูดอะไรไม่ออก เขาไม่คิดเลยว่าจิตสำนึกของหม่าหยางจะกลายมาเป็นอุปสรรค…
แต่พอมาคิดดูดีๆ ถึงหม่าหยางจะค่อนไปทางโง่ แต่ก็ไม่ใช่คนแย่อะไร ถือว่าเป็นคนดีคนหนึ่งเลยละ
เผยเชียนเปิดเผยแหล่งที่มาที่แท้จริงของเงินไม่ได้ จึงบอกได้แค่ว่าตัวเองเป็นทายาทรุ่นที่สองของตระกู
