ลร่ำรวยและได้เงินทุนมาจากครอบครัว แต่นั่นก็ดันไปทำให้หม่าหยางนึกลังเลขึ้นมาเพราะกลัวจะทำให้เขาขาดทุน
เนื่องจากไม่มีทางเลือกอื่น เผยเชียนจึงต้องงัดความสำเร็จในอดีตมายืนยัน “จริงๆ แล้วฉันสร้างเกมไปแล้วเกมหนึ่ง ทำเงินได้แล้วด้วย”
หม่าหยางอึ้งไป “เกมอะไรเหรอ”
“อะแฮ่ม” เผยเชียนกระแอมกระไอ “โดดเดี่ยวเดียวดายกลางทะเลทราย”
“พรืด!” หม่าหยางเกือบจะสำลักน้ำลาย
“พี่เนี่ยนะเป็นคนสร้างเกมกากนั่น!” หม่าหยางตื่นตะลึง
เขาเคยก่นด่ากับเผยเชียนไปก่อนหน้านี้ว่ามันเป็นเกมเฮงซวยที่คนจิตใจชั่วช้าสร้างขึ้นมา! ใครจะไปรู้เล่าว่าได้ด่าเจ้าตัวไป…
เผยเชียนรู้สึกเหนื่อยใจ “ฉันสร้างขึ้นมาเองจริงๆ”
ช่างเป็นสถานการณ์น่ากระอักกระอ่วนใจ
หม่าหยางกะพริบตาแล้วยกนิ้วโป้ง “เยี่ยม! สุดยอดเลยพี่เชียน! ไม่รู้เลยว่าพี่มีพรสวรรค์ในการออกแบบเกมขนาดนี้! พี่นี่โคตรอัจฉริยะเลยที่ทำเกมฮิตได้! มิน่าผมถึงรู้สึกคุ้นๆ ตอนเล่นเกมนั้น เป็นแบบนี้นี่เอง”
เผยเชียนไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี ไอ้หม่ามันช่างเปลี่ยนฝั่งเร็วฉิบหาย!
“พอๆ ไม่ต้องประจบแล้ว คำถามเดิม จะมาช่วยมั้ย ฉันจะให้เงินเดือนสามพันหยวนต่อเดือน จะได้กำไรหรือขาดทุน นายไม่ต้องมาช่วยหาร” เผยเชียนยื่นข้อเสนอ
ครั้งนี้ท่าทีของหม่าหยางเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เขาพยักหน้ารัว “ช่วยครับ ช่วย! ผมช่วยพี่แน่นอนพี่เชียน! พี่ก็รู้ว่าถึงผมจะไม่เก่ง แต่พี่ไว้ใจผมได้!”
พอได้รู้ว่าเผยเชียนสร้างเกม
