ัลรีบร้องเสียดัง “แย่แล้ว ฮองเฮาสลบไปแล้ว”
ฝีเท้าของฮ่องเต้ชะงักกึก เขาหันกลับไปมองฮองเฮาที่อยู่ในอ้อมอกของนางกำนัล ก่อนจะตรัสเสียงเย็น “สลบไปก็เรียกหมอหลวงมาดู”
ครั้นตรัสจบ เขาก็ก้าวไปข้างหน้า ยิ่งเข้าใกล้ห้องบรรทมเท่าไร เสียงที่ดังมาจากข้างในก็ยิ่งชัดแจ้ง สีหน้าของเขาดำคล้ำขึ้นเรื่อยๆ แล้ว
ถึงแม้จะรู้อยู่แล้วว่าข้างในกำลังทำอะไรกันอยู่ แต่พระองค์ก็ยังคงถีบเปิดประตูสลักลายดอกไม้ของห้องบรรทมออก แล้วสาวเท้าอาดๆ เข้าไปข้างใน
เมื่อผ่านม่านหนาหนักไปแล้ว พระองค์ก็ไปถึงหน้าเตียงที่ตนเองเคยหลับนอน พลางมองใบหน้าที่คุ้นเคย สีหน้ากระสันจนลืมตัวตนนั้น ไม่ได้สังเกตแม้กระทั่งว่าเขายืนอยู่ที่นี่แล้ว
บนแท่นบรรทมไม่ได้มีนางกำนัลเพียงหนึ่ง แต่มีมากถึงสอง คนหนึ่งสลบไสลเหมือนตายไปแล้ว เลือดสดๆ ไหลลงมาจากขาอ่อนขาวเนียน บนร่างกายมีจ้ำเขียวกระจายอยู่ทั่ว น่าเวทนายิ่งนัก
ส่วนนางกำนัลอีกคนหนึ่งกำลังถูกเขาเกี่ยวกระหวัดอย่างบ้าคลั่ง ในปากของนางกัดผ้าเอาไว้ น้ำตาไหลออกมาจากหางตาไม่ขาดสาย ใบหน้าทนทุกข์ทรมานทีเดียว
ฮ่องเต้กริ้วเสียจนอยากเดินเข้าไปตบหน้าเขา “โอรสข้า เจ้าทำอะไรอยู่กันแน่”
เขาโมโหอย่างหนัก ทว่าฉ
