างไม่ดื่มชาและไม่กินขนม แม้ในใจจะรู้สึกไม่พอใจ แต่ก็ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกมา เพียงแต่คุยกับเด็กสาวเพื่อคลายเบื่อไปเรื่อยๆ ทว่าดวงตามองไปข้างนอกอยู่ตลอดเวลา ราวกับว่ากำลังรอใครอยู่
นางจะรอใครได้? ต้องเป็นฉู่เฟิงแน่นอนอยู่แล้ว
จู่ๆ นางก็รู้สึกตั้งตาคอยขึ้นมาอยู่บ้าง ด้วยอยากรู้ว่าสองแม่ลูกนี้จะเล่นละครอะไรกันแน่
เป็นไปตามคาด ไม่นานนักก็มีเสียงเล็กแหลมอันเป็นเอกลักษณ์ของขันทีข้างนอกดังขึ้น “เซียวอ๋องมาแล้ว!”
ไป๋จื่อเม้มปาก พลางลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า
ฮองเฮายิ้ม “เด็กคนนี้นี่ ไยเข้าตำหนักมาในเวลานี้ ก่อนหน้านี้ไม่เห็นเขาบอกไว้เลยว่าจะมา”
ที่นี่ไม่มีมีเงินสามร้อยตำลึง และยิ่งจับยิ่งดำหมายถึงอะไร
พระนางเป็นถึงฮองเฮา แต่อธิบายเช่นนี้กับนางเนี่ยนะ ในใจมีเจตนาไม่ดีชัดๆ
เงาร่างสูงใหญ่เข้ามาจากข้างนอก แต่ละย่างก้าวล้วนสง่างาม เสื้อผ้าหรูหราและประณีตปลิวไสวตามท่วงท่าของเขา บัดนี้เขาเหยียดหลังตรง มาพร้อมกับบหน้าที่หล่อเหลา สถานะองค์ชายและทุกอย่างของเขา เป็นแรงดึงดูดถึงชีวิตต่อสตรีทีเดียว
แต่ไป๋จื่อราวกับมองไม่เห็นอย่างไรอย่างนั้น หลังจากกวาดสายตามองผ่านไปแล้ว นางก็ไม่ได้มองเขาอีก เพียงย่อกายทำความเคารพอย่างนอบน้
