แม่นางไป๋จะรักษาได้แม้กระทั่งโรคปัสสาวะร่วง นี่เป็นปัญหายากเข็ญที่พวกข้าสำนักหมอหลวงพยายามกันมาหลายปี จนถึงวันนี้ก็ยังไม่พัฒนาไปไหนเลยสักนิด”
“ที่รักษาโรคปัสสาวะร่วงได้ เพราะข้ารู้สูตรยาดีๆ พอดีเจ้าค่ะ ไม่ใช่เพราะข้ามีความสามารถอะไรถึงเพียงนั้น ข้าไม่ได้เป็นคนคิดค้นสูตรยานี้เอง เพียงแต่วิธีการนี้ล้ำหน้ากว่าพวกท่านไปก้าวหนึ่งเท่านั้น หากพวกท่านอยากรู้เหตุผล ข้าสามารถอธิบายให้พวกท่านฟังได้นะเจ้าคะ” ไป๋จื่อยิ้ม
หมอหลวงจงมีสีหน้าประหลากใจ ก่อนหน้านี้เขายังไม่เชื่อที่หมอหลวงสวี่พูด อีกฝ่ายบอกว่าแม่นางไป๋ไม่เหมือนกับหมอทั่วๆ ไป นางมีความรู้มากมายแต่ไม่เก็บงำ ขอเพียงอยากเรียนรู้ด้วยใจจริง นางไม่มีทางปฏิเสธแน่นอน ครั้นเขาได้ฟังก็ไม่คิดเช่นนั้น ไม่ปฏิเสธและยินดีแบ่งปันความรู้อย่างนั้นหรือ หากเป็นโรคเล็กน้อยเหล่านั้น สอนให้สักหน่อยไม่เป็นอะไรหรอก ไม่ได้เปลืองแรงเท่าไร ถือว่าเป็นน้ำใจอย่างหนึ่ง ให้จดจำความดีของนางเอาไว้เสมอก็เท่านั้น
ตอนนี้ได้ฟังวาจาของไป๋จื่อ อีกทั้งได้เห็นแววตาและสีหน้าจริงใจของนาง เขาเริ่มรู้สึกตื้นตันขึ้นมา นี่ไม่ใช่แค่ความเมตตาเล็กน้อย แต่เป็นคุณธรรมสูงส่งต่างหาก!
อย่าเพิ่งพูดถึงยาหนิวหว
