ขินอีกต่างหาก แม้แต่อาการหน้าแดงก็ไม่มีเช่นกัน
ไป๋จื่อเหมือนมองเห็นความคิดของนาง จึงยิ้มกล่าว “ชอบคนผู้หนึ่งเป็นเรื่องปกติ ไม่มีอะไรน่าปิดบัง ชอบก็คือชอบ ไม่ชอบก็คือไม่ชอบเจ้าค่ะ”
“พวกเจ้าจะแต่งงานกันหรือไม่” องค์หญิงเชียนฟางรีบถาม
ทว่าไป๋จื่อส่ายหน้า “ไม่รู้หรอกเจ้าค่ะ เรื่องของอนาคต ใครเล่าจะพูดได้แน่นอน”
“แล้วเขาชอบเจ้าหรือไม่”
“เขาก็ชอบข้าเช่นกัน เดิมทีพวกข้าหมั้นหมายกันอยู่แล้ว แต่เรื่องราวบนโลกยากจะคาดเดา ใครจะรับประกันได้ว่าคนที่มีหมั้นหมายต่อกัน สุดท้ายแล้วจะได้อยู่ร่วมกันหรือไม่” ยามที่นางพูด นางไม่มีความรู้สึกโศกเศร้าอะไร เพียงแต่เล่าเรื่องหนึ่งอย่างเรียบสงบเท่านั้น
เมื่อได้ฟังดังนั้นแล้ว องค์หญิงเชียนฟางก็ตาแดงทันที นางเอ่ยเสียงสะอื้นว่า “แท้จริงแล้วเป็นเช่นนั้น เรื่องราวบนโลกยากจะคาดเดา มีคนรัก แต่ยากจะเป็นครอบครัวเดียวกัน”
ไป๋จื่อพลันมีสีหน้าฉงน เมื่อครู่ยังดีๆ อยู่แท้ๆ เหตุใดถึงร้องไห้ขึ้นมาได้เล่า หรือคำพูดของนางจี้ใจดำของอีกฝ่ายเข้า ความกังวลในสายตาเหล่านั้นมีที่มาเช่นนี้เองหรือนี่
“องค์หญิงเป็นอะไรไปเจ้าคะ” เดิมทีนางไม่อยากถาม แต่ก็ไม่อยากทำเป็นมองไม่เห็นเช่นกัน บางทีองค์หญิงอาจ
