จะรอให้นางถามอยู่ก็เป็นได้
ความขมขื่นในใจสตรีเมื่อมันสะสมไว้มากๆ เข้า ก็ต้องการเวลาระบายออกมา หากไม่ระบายออกมาละก็ สุดท้ายจะกลายเป็นความกลัดกลุ้ม ทำให้ล้มป่วยได้ง่ายนัก
เชียนฟางมองไป๋จื่อพร้อมน้ำตานองหน้า “เจ้าอยากฟังเรื่องในอดีตของข้าจริงๆ หรือ”
ไปจื่อวางกระเป๋าเข็มที่เก็บเรียบร้อยแล้วลง จากนั้นก็ห่มผ้าให้องค์หญิงอย่างดี แล้วนั่งลงข้างเตียง “น่าเสียดายที่ไม่มีสุรา สุรากับเรื่องในอดีตเข้ากันดีที่สุดเชียวเจ้าค่ะ” นางยิ้ม รอยยิ้มของนางจริงใจนัก
เชียนฟางพยักหน้า พลางกล่าวขอบคุณ
นางเป็นองค์หญิงของแคว้นหนึ่ง ไยกล่าวขอบคุณคนอื่นบ่อยเช่นนี้ ตั้งแต่รู้จักกับไป๋จื่อ นางแทบจะแขวนคำว่าขอบคุณไว้ที่ข้างปากอยู่ตลอด
เมื่อนางสงบสติอารมณ์ได้แล้ว นางก็ไม่สะอึกสะอื้นอีก คราวนี้ถึงเริ่มเล่าเรื่องราวในอดีตที่ทำให้นางโศกาเสมอมา
“ข้ามีเพื่อนเล่นสมัยเด็กอยู่คนหนึ่ง เขาเป็นซื่อจื่อของจวนเจิ้นหนานโหวแห่งแคว้นจิน ตั้งแต่เล็กเขาก็เข้าวังเป็นเพื่อนเรียนของพี่ใหญ่ข้า ข้าเองก็สนิทกับพี่ใหญ่มาก พวกเราสามคนมักจะเล่นด้วยกันเสมอ เมื่อข้าเริ่มโตขึ้นถึงรู้เรื่องชายหญิง ความรู้สึกในใจของข้ามีไว้เพื่อเขา เขาสารภาพรัก
