สนทนากัน องครักษ์ก็มาพบเข้าเสียก่อน เขาถนัดบุ๋น ไม่ถนัดบู๊ ไม่ใช่คู่ต่อสู้ขององครักษ์ เพียงแค่ไม่กี่กระบวนท่าก็บาดเจ็บหนักแล้ว เขาบอกว่าจะรอข้าอยู่ที่แคว้นฉู่ เขาจะพาข้าหนีไปให้ไกล”
“เขาผิดนัดหรือเจ้าคะ” ไป๋จื่อถาม
บัดนี้เชียนฟางตาแดงก่ำ “ไม่ใช่ เขาไม่ได้ผิดนัด เป็นท่านพี่ไม่ให้เขามาพบข้า อีกทั้งพวกเขายังต่อสู้กันอีกด้วย นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาลงไม้ลงมือกัน ท่านพี่ทำให้เขาบาดเจ็บ ไม่รู้ว่าเขาพูดอะไรเหมือนกัน ท่านพี่โมโหจนอยากจะฆ่าเขา ทว่าสุดท้ายท่านพี่ก็เห็นแก่มิตรภาพในวันวานและปล่อยเขาไป”
ไป๋จื่อมององค์หญิงเชียนฟางที่มีใบหน้าไร้เดียงสาตรงหน้า บางคำพูดใช่ว่าอยากพูดออกมาก็พูดได้เลย
“องค์หญิง ท่านคิดว่าเขามาหาท่าน เพียงเพราะต้องการจะพาท่านหนีไปด้วยกันจริงๆ หรือ”
เชียนฟางขมวดคิ้วเล็กน้อย “เจ้าหมายความว่าอย่างไร”
ไป๋จื่อตอบว่า “ครอบครัวของเขาพบหายนะ บิดามารดาล้วนตายด้วยน้ำมือของเสด็จพ่อท่าน หากท่านเป็นเขา เขายังอยากผูกสมัครรักใคร่กับสตรีที่มีหนี้แค้นเลือดกับท่านหรือ”
สีหน้าของเชียนฟางเปลี่ยนไปโดยพลัน ดวงตางดงามเบิกโพลงขึ้นเรื่อยๆ “เจ้าหมายความว่าเขาต้องการจะ…จริงๆ…”
ไป๋จื่อตบหลังมือของนาง
