เบาๆ ไม่ได้พูดอะไรมาก ก่อนจะหยิบข้าวของแล้วออกไป
ครั้นประตูเปิดออก เด็กสาวไม่คาดคิดเลยว่าหมอหลวงสวี่จะยืนอยู่ข้างนอกประตู ข้างกายของเขายังมีหมอหลวงจงและหมอหลวงจาง หมอหลวงที่นางเคยพบก่อนหน้านี้
นางพยักหน้าให้พวกเขา แล้วมองหมอหลวงจาง “พี่ชายของท่านอาการดีขึ้นบ้างหรือไม่”
หมอหลวงจางรีบกล่าวว่า “ดีขึ้นบ้างแล้ว ก่อนหน้านี้เขาจิตใจไม่อยู่กับเนื้อตัว จำใครไม่ได้ทั้งนั้น แต่ตอนนี้จำคนอื่นได้แล้ว ทั้งยังสามารถกินข้าวเองได้ด้วย เพียงแต่ยังลงจากเตียงไม่ไหว ครั้นยืนขึ้นก็บอกว่าเวียนศีรษะ ตรงหน้ามืดมนไปหมด”
ไป๋จื่อพยักหน้า “นี่เป็นเรื่องปกติเจ้าค่ะ หากบำรุงร่างกายอย่างดีไปได้ครู่หนึ่ง อาการนี้ก็จะค่อยๆ หายไป” เขาบอกว่าตรงหน้ามืดมนไปหมด นั่นเป็นอาการความดันในเลือดต่ำตามแบบฉบับ
นอนนานเช่นนั้น จะมีอาการความดันในเลือดต่ำก็เป็นเรื่องปกติ
ตนเองในยุคปัจจุบัน หลังจากฟื้นขึ้นก็มีอาการความดันในเลือดต่ำเช่นกันไม่ใช่หรือ
ครั้นคิดถึงตนเองในปัจจุบัน นางก็ขมวดคิ้วขึ้นมา เพราะนางไม่ได้นอนในคืนวันขึ้นสิบห้าค่ำมาหลายเดือนแล้ว ทุกครั้งที่ถึงวันนั้น นางจะอดตาหลับขับตาขับตานอนหลอมยาทั้งคืน เพื่อหลีกเลี่ยงโอกาสที่จะได้ก
