ส่วนไป๋จื่อนอนพิงอยู่ในอ้อมกอดของเขา ท่าทางกำลังหลับอยู่…
ตงฟางมู่พลันโมโหขึ้นมา เขาตะคอกถามฉู่เยี่ยน “เกิดอะไรขึ้น ไม่รู้จักประเพณีหรือไร ยังไม่ปล่อยมืออีก”
ฉู่เยี่ยนยิ้มเจื่อน “อาจารย์ หากข้าปล่อยมือ นางจะล้มลงนะขอรับ”
ทว่าตงฟางมู่ตะกายขึ้นรถมาแล้ว “ข้าอุ้มนางเอง เจ้าหลบไป”
ปกติตงฟางมู่ชอบฉู่เยี่ยนผู้นี้ทีเดียว แต่ทุกครั้งที่เห็นชายหนุ่มเอาเปรียบหลานสาวตน เขาก็รู้สึกไม่พอใจอย่างมาก
ฉู่เยี่ยนไม่ขยับ “หากข้าขยับ นางจะตื่นนะขอรับ”
“ตื่นก็ตื่นไปสิ!” แม้จะพูดเช่นนั้น แต่เขายังคงกดเสียงตัวเองลงให้เบาที่สุด เมื่อคืนไป๋จื่อไม่ได้กลับมาที่จวน ตอนเช้าเขาจึงไปสอบถามในวัง ได้ความมาว่าเมื่อคืนนางศึกษาตำราแพทย์ตลอดทั้งคืนเพื่อค้นหาวิธีรักษาองค์หญิง ตอนที่เขาได้ยินดังนั้นย่อมต้องรู้สึกปวดใจเป็นธรรมดา
สองศิษย์และอาจารย์ไม่มีใครยอมใคร ในที่สุดไป๋จื่อก็ตื่นแล้ว เพราะไม่มีความโคลงเคลงของรถม้าอีก บวกกับเสียงของบุรุษทั้งสองคนอีก จะปลุกนางตื่นก็เป็นเรื่องธรรมดา
“ข้าหลับไปหรือนี่” นางขยับกายออกจากอ้อมกอดของฉู่เยี่ยน ก่อนจะเห็นว่าตงฟางมู่ก็อยู่ในรถด้วย ขณะนี้กำลังมองพวกนางสองคนด้วยท่าทางโกรธขึ้ง นางจึงยิ้มพร้อม
