กับหน้าแดง “ท่านตา ข้าง่วงมากจริงๆ อย่าถือโทษเขาเลยนะเจ้าคะ”
ตงฟางมู่แค่นเสียง “นี่ยังไม่ทันแต่งงานกันเลย พวกเจ้าก็จับมือถือแขนกันอยู่ข้างนอกแล้ว ต่อไปแต่งงานแล้ว พวกเจ้ายังจะเห็นตาแก่คนนี้ในสายตาหรือไม่”
ไป๋จื่อหัวเราะโดยกลัน “ต้องเห็นสิเจ้าคะ ต้องเห็นอย่างแน่นอน ท่านเป็นท่านตาที่ข้ารักมาที่สุด พวกเรากลับเถอะเจ้าค่ะ ข้าจะห่อเกี๊ยวให้ท่านกินเอง”
บัดนี้ตงฟางมู่รู้สึกอบอุ่นหัวใจมาก แม้เขาจะอยากกินเกี๊ยวที่นางห่อเพียงใด แต่เขาอยากให้นางพักผ่อนให้เต็มอิ่มมากกว่า
“วันนี้ข้าไม่อยากกินเกี๊ยว”
ตงฟางมู่ชอบกินเกี๊ยวมากเพียงใด ไป๋จื่อรู้ดีอยู่แก่ใจว่าเขากินมันได้ตลอดทั้งสามมื้อ ทุกมื้อจะต้องมีเกี๊ยวชิ้นใหญ่แป้งบางใส่ไส้หมูและกุยช่าย เขาบอกว่าไม่กินเช่นนี้ ชัดเจนว่าไม่อยากให้นางเหนื่อย
ทั้งสามคนลงจากรถม้า ฉู่เยี่ยนถือโอกาสตามเข้าไปด้วย แต่ตงฟางมู่กลับขวางไว้ “เจ้าจะเข้าไปทำอะไร รีบกลับวังไปเสีย ฉู่เฟิงไปเข้าเฝ้าเสด็จพ่อของเจ้าอีกแล้ว บอกว่าไม่อยากให้เจ้าทำอะไรที่พาลเสื่อมเสียไปถึงราชวงศ์ เจ้าไปจับตาดูเขาหน่อยก็ดีนะ”
ฉู่เยี่ยนโบกมือ “ปล่อยเขาเถอะขอรับ ข้าไม่มีเรื่องอะไรที่เสื่อมเสียไปถึงราชวงศ์อยู่แล้ว ห
