ระเบียบ”
เจ้ารองกัดฟันไม่พูดจา มือที่จับประกาศสั่นเทาเล็กน้อย
ผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว จนถึงตอนนี้พวกเขาก็ยังไม่รู้ว่าเหตุใดเจ้าใหญ่ถึงต้องวางยาพิษพวกเขาทั้งครอบครัว วางยาพิษไม่ว่า ยังเผาบ้านจนวอดวายอีกต่างหาก ทำเอาพวกเขากลายเป็นคนที่ตอนนี้ไม่มีแม้กระทั่งบ้านดีๆ อาศัยอยู่
แล้วไฉนเจินจูต้องตามพวกเขาไปด้วย นางสมัครใจไป หรือว่าถูกบังคับไป พวกตนถูกวางยาพิษ ถูกเผาบ้าน เจินจูนางรู้บ้างหรือไม่
“ทำอย่างไรดี” จางซื่อมองเจ้ารอง
เจ้ารองส่ายหน้า “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน”
ถึงอย่างไรเสียก็เป็นพี่ใหญ่และหลานชายของเขา เขาเองก็อยากรับพวกเขากลับมาจากเมืองหลวง ฝังพวกเขาไว้ในหลุมศพของสกุลไป๋
แต่ตอนนี้พวกเขาทั้งครอบครัวขัดสนยิ่งนัก ไม่มีเงินค่าเดินทางไปเมืองหลวงโดยสิ้นเชิง ต่อให้มีเงินขาไป ก็ไม่มีเงินขากลับมาอยู่ดี
เจ้ารองมองจางซูเหมย “เจ้าคิดเห็นอย่างไร”
จางซูเหมยคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้น “ข้าอยากไป”
“เจ้าว่าอะไรนะ” เจ้ารองตะลึงงัน
“ข้าอยากไปเมืองหลวง ในเมื่อเจ้าใหญ่และต้าเป่าล้วนพบเรื่องร้ายที่เมืองหลวง เช่นนั้นเจินจูจะต้องอยู่ที่เมืองหลวงแน่นอน นางไม่รู้ประสาอะไร จะต้องถูกพวกเจ้าใหญ่หลอกไปเป็นแน่ หากพวกเราไม่ไปรับนางก
