ลับมา นางถูกพวกเขารังแกแล้วจะทำเช่นไร”
ถึงอย่างไรเสียก็เป็นบุตรสาวของตนเอง นางทนวางเฉยไม่ได้จริงๆ โดยเฉพาะตอนนี้ได้รู้ว่าเจ้าใหญ่และต้าเป่าตายแล้ว นางยิ่งเป็นห่วงความปลอดภัยของเจินจูยิ่งกว่าเดิม
“แต่พวกเราจะไปได้อย่างไร ตอนนี้พวกเรามีปัญหาแม้กระทั่งเรื่องอาหารการกิน หนทางไปเมืองหลวงก็ยาวไกล ระหว่างทางจะกิน ดื่ม หรือนอนหลับต้องใช้เงินทั้งสิ้น พวกเราจะหาเงินมาจากที่ไหนกัน” เจ้ารองถาม
จางซูเหมยมองบ้านที่ถูกไฟไหม้จนดำเมี่ยมแต่ก็ยังไม่ล้มลงอยู่ไกลๆ “พวกเราขายบ้านกับที่นา ไม่ว่าอย่างไรเจินจูก็เป็นบุตรสาวของพวกเรา พวกเราจะไม่สนใจนางไม่ได้”
เจ้ารองถอนใจเสียงหนึ่ง ในที่สุดก็พยักหน้า “ได้ ว่าตามเจ้าแล้วกัน”
…
ไป๋จื่อพักอยู่ในจวนหนึ่งวันเต็มๆ ก่อนที่นางจะกลับไปที่สำนักหมอหลวงด้วยความกระปรี้กระเปร่า ขาขององค์หญิงไม่ค่อยเจ็บแล้ว ฟื้นความรู้สึกกลับมาได้ไม่น้อย ขยับเขยื้อนได้ แต่ยังออกแรงมากไม่ได้
“เป็นอย่างไร” นางกดจุดหยางกวนพลางถาม
เชียนฟางมุ่นคิ้ว “เจ็บ!”
ไป๋จื่อพยักหน้า จากนั้นก็กดอีกหลายสุด อีกฝ่ายล้วนบอกว่าเจ็บทั้งสิ้น
“เหตุใดเจ็บทั้งหมดเลยเล่า คงไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอกใช่หรือไม่” จิ่นเอ๋อร์ถาม
ไป๋จื่อโบกมื
