คนอื่นไม่อาจเข้าใกล้ ตอนที่นางมองคนอื่นก็ไม่มีความเหยียดหยามเพราะคิดว่าตนเองสูงส่งกว่าอยู่เลย
ดังนั้นไป๋จื่อจึงยอมพูดจากับนางอยู่หลายประโยค
“พูดตามตรง ข้าไม่ได้อิจฉาองค์หญิงเลยเจ้าค่ะ”
เชียนฟางเลิกคิ้ว แต่ในแววตากลับไม่มีความประหลาดใจเลยสักนิด “โอ้? พูดให้ละเอียดหน่อยได้หรือไม่”
ไป๋จื่อนั่งลงที่ข้างเตียง สบตากับเชียนฟางในระดับเดียวกัน มีเพียงทำเช่นนี้เท่านั้น ยามพูดจากันจึงเหมือนกับเป็นเพียงบทสนทนาระหว่างเพื่อน
“คนอื่นจะเป็นอย่างไรข้าไม่รู้ แต่สำหรับข้าไป๋จื่อ แต่ไหนแต่ไรข้าไม่เคยอยากเป็นองค์หญิงที่เหมือนกับนกในกรงทอง อย่างไรเสียท้องฟ้าก็อยู่สูง พื้นดินอยู่ต่ำ โลกทั้งผืนกว้างใหญ่มาก ข้าอยากจะไปเห็นทั้งหมดนั้น”
เชียนฟางยิ้มถามว่า “เจ้าเปรียบข้าเป็นนกหรือนี่”
ไป๋จื่อยักไหล่ “สตรีบนโลกใบนี้ตั้งแต่เกิดจนตาย ส่วนใหญ่แล้วก็ถูกเลี้ยงดูด้วยวิธีการเดียวกับการดูแลนกในกรงทั้งนั้น อยู่บ้านต้องเชื่อฟังบิดา ออกเรือนต้องเชื่อฟังสามี ตลอดทั้งชีวิตไม่มีอิสระ มีแต่ต้องยืนอยู่ข้างหลังคนอื่นไปตลอดชีวิต ไม่มีใครสนใจ”
“บางคนมีชีวิตเหมือนนกกระจอก แต่บางคนมีชีวิตเหมือนนกขมิ้น องค์หญิงท่านไม่ใช่ทั้งนกกระจอกและนกขมิ้น ทว่า
