ดนอนมาหนึ่งวันหนึ่งคืนแล้ว กลับไปกับข้าเดี๋ยวนี้ เจ้าต้องพักผ่อน”
แม้หมอหลวงสวี่จะอยากรั้งนางไว้อย่างมาก ให้นางถ่ายทอดวิชาเหล่านั้นให้กับเขา แต่เมื่อเห็นตาแดงๆ ทั้งสองข้างของไป๋จื่อ อีกทั้งสีหน้าเหนื่อยล้านั่นอีก เขาจึงตัดใจพูดออกไปว่า “ไม่สู้เจ้ากลับไปพักผ่อนก่อน ข้าจะลองอ่านตำราดูเอง หากมีตรงไหนไม่เข้าใจ ข้าจะรอเจ้ามาอธิบายให้ฟังหลังจากพักผ่อนแล้ว เป็นอย่างไร”
ไป๋จื่อพยักหน้า “ก็ได้เจ้าค่ะ ข้าเองก็เหนื่อยแล้วจริงๆ”
ฉู่เยี่ยนพาไป๋จื่อออกจากวัง ทั้งสองคนนั่งรถม้ากลับจวน ภายในนั้นมีเพียงแค่พวกเขาสองคน
ความจริงแล้วพวกเขาควรจะหลีกเลี่ยงกันและกันในสถานการณ์ตอนนี้ ที่นี่คือเมืองหลวงที่มีกฎเกณฑ์มากมาย ไม่เหมือนหมู่บ้านหวงถัว คนที่นั่นมีชีวิตรอดในแต่ละวันได้ก็ไม่เลวแล้ว จะมาสนใจเรื่องพวกนี้ไปไย
แต่ไหนแต่ไรไป๋จื่อไม่สนใจอยู่แล้ว ย่อมไม่รู้สึกว่าไม่เหมาะสม ส่วนฉู่เยี่ยนก็รอคอยโอกาสเช่นนี้มาโดยตลอด ยิ่งไม่อาจพูดว่าไม่เหมาะสม
ฉู่เยี่ยนกำชับคนบังคับรถม้าเบาๆ ให้เขาบังคับรถม้าช้าหน่อย เช่นนี้แล้วตนจะได้มีเวลาอยู่กับนางมากขึ้นอีกพักหนึ่ง
รถม้าวิ่งไปได้ไม่นาน ทั้งสองคนยังไม่ทันได้พูดคุยกัน รถม้าที่โคลงเคลงไปมาก็กล่อ
