หมอหญิงด้วย
ในสายตาคนทั่วหล้า สตรีมีเพียงต้องแต่งงานได้ถึงจะเรียกว่าดี แม้กระทั่งเรียกได้ว่าดีจริงๆ ต่อให้เรียนเก่งเพียงใด มีความสามารถเพียงใดก็ไม่มีประโยชน์
ดังนั้นตอนที่สตรีอย่างไป๋จื่อปรากฎตัว ผู้คนพบเห็นแล้วก็มีแต่จะรู้สึกแปลกใหม่ ทว่าในใจกลับไม่ยอมรับในความสามารถของนาง พวกเขายังเตรียมบุตรีให้เรียนงานเย็บปัก อ่านตำรากุลสตรีต่างๆ ไม่ออกจากประตูใหญ่ ไม่ห่างจากประตูรอง รอคอยวันที่อายุสุกงอมพอจะแต่งให้ผู้อื่น ครั้นพบบุรุษที่คู่ควรแล้ว ทั้งชีวิตนี้ของสตรีก็มีแต่จะต้องอยู่ในเรือนหลังไปตลอดชีวิต
ฉู่เยี่ยนพยักหน้า “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น พวกเราก็รออยู่ตรงนี้เถอะ”
ทันทีที่ฉู่เยี่ยนพูดจบ ก็มีคนนำเก้าอี้และโต๊ะมาให้โดยพลัน จากนั้นก็มีน้ำชาร้อนๆ ถูกยกมาวางด้วย
เขากวาดสายตามองหมอหลวงสวี่ที่ยังคงร้อนใจเหมือนมดบนหม้อ “เจ้าก็นั่งลงเถอะ ร้อนใจไปก็เท่านั้น คนข้างในไม่เปิดประตู เจ้าก็เข้าไปไม่ได้อยู่ดี”
หมอหลวงสวี่ถอนใจเสียงหนึ่ง ในที่สุดเขาก็กลับหลังหัน แล้วเดินไปนั่งลงข้างๆ ฉู่เยี่ยน เด็กรับใช้รีบยกเก้าอี้และชาร้อนมาให้เขาเช่นกัน
ฉู่เยี่ยนถามหมอหลวงสวี่ว่า “ได้ยินว่าเมื่อคืนพวกเจ้าอ่านตำราแพทย์กันทั้งคืน ใช
