้ตำราในมือของเจ้าหรือไม่”
หมอหลวงสวี่พยักหน้า จากนั้นเขาก็ถอนหายใจอีก “เมื่อวานข้ากับแม่นางไป๋ศึกษาตำราเล่มนี้ด้วยกัน วิชาแพทย์ในตำราลึกซึ้งเป็นอย่างยิ่ง ข้าคิดทบทวนอยู่หลายตลบแล้วก็ยังไม่เข้าใจ จนค่อนคืนแล้วข้าทนไม่ไหว ก็เลย…ใครจะรู้ว่าแม่นางไป๋อดตาหลับขับตานอนจนเกิดผลสำเร็จ หากรู้ว่าจะเป็นเช่นนั้นตั้งแต่แรก ข้าไม่ควรนอนหลับอุตุ ควรจะอดทนเอาไว้ ตอนนี้ข้าไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปดูอีก ทำให้ข้าทรมานใจเหมือนถูกบีบหัวใจอยู่เลยขอรับ”
……….
