ิงบอกว่าขาของนางไม่มีความรู้สึก บอกว่าตนเองพิการแล้ว ไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไป”
ไม่อยากมีชีวิตอยู่? นั่นไม่ได้หรอกนะ หากนางคิดจะตายจริงๆ ก็ให้นางตายที่แคว้นฉู่แห่งนี้ไม่ได้ ไม่เช่นนั้นเรื่องนี้ก็ใหญ่หลวงนัก
ไป๋จื่อก้าวไปข้างหน้า เปิดผ้าห่มตรงช่วงขาขององค์หญิงออก ก่อนจะใช้นิ้วกดลงบริเวณจุดต่างๆ ที่ขาของนาง “เจ็บหรือไม่”
องค์หญิงร้องไห้พลางส่ายหน้า “ไม่เจ็บ ไม่มีความรู้สึกเลยสักนิด ขาของข้าพิการแล้วใช่หรือไม่ ข้ากลายเป็นคนพิการแล้วหรือ”
ไป๋จื่อไม่ตอบ นางหมุนกายไปที่หน้าเตียง เลื่อนตัวเลขลงบนกลอน นี่เป็นกล่องของหลินหยาง ทุกกล่องล้วนมีรหัสลับ และรหัสลับของหลินหยางก็คือวันเกิดของนาง นางรู้อยู่ตลอด
นางหยิบค้อนขนาดเล็กออกมาจากในกล่อง แล้วให้จิ่นเอ๋อร์ประคององค์หญิงลุกขึ้นนั่ง นางใช้ค้อนเคาะตรงหัวเข่าอยู่สองสามครั้ง แต่กลับไม่มีปฏิกิริยาใดตอบสนอง
นี่มันเกิดอะไรขึ้น
จากนั้นนางลองบีบกล้ามเนื้อบนน่องขององค์หญิง ทุกด้านล้วนปกติมาก แต่เหตุใดขาทั้งสองข้างถึงสูญเสียความรู้สึกไปกัน
“แม่นางไป๋ ขาของข้าเป็นอะไรกันแน่”
ไป๋จื่อก้มหน้าครุ่นคิด องค์หญิงร้องไห้อีกครั้ง “ข้าพิการแล้วแน่ๆ ข้าไม่อยากอยู่ต่อไป
