ิธภัณฑ์ ที่คัดลอกออกมาหลงเหลือเพียงเศษเสี้ยวเท่านั้น ทว่าก็ถือเป็นส่วนสำคัญที่ช่วยพัฒนาการฝังเข็มอย่างยิ่ง
หากได้อ่านตำราฝังเข็มฉบับสมบูรณ์ อาจจะพบวิธีรักษาขาขององค์หญิงได้จริงๆ
หมอหลวงสวี่ชี้บันทึกใจมือ “เล่มนี้เล่า ไม่หาแล้วหรือ”
ไป๋จื่อรีบเอ่ย “ย่อมไม่ต้องหาแล้ว ให้คนอื่นช่วยหาเถอะเจ้าค่ะ ส่วนพวกเราไปที่สกุลกวนก่อน เรื่องนี้จะชักช้าไม่ได้”
“ตกลง พวกเราออกเดินทางกันเลยเถอะ” หมอหลวงสวี่พยักหน้า
จากนั้นไป๋จื่อก็กล่าวกับหมอตี๋ “อีกเดี๋ยวเจ้าไปบอกแม่นางจิ่นเอ๋อร์สักหน่อย ว่าข้าจะออกจากวังไปให้หาหนทางรักษาองค์หญิง ขอพวกนางอย่าได้กังวล”
หมอตี๋รับคำ พลางมองส่งหมอหลวงสวี่และไป๋จื่อออกจากห้องตำราไป
ทั้งสองคนเพิ่งเดินออกไปได้ไม่เท่าไร ฉู่เยี่ยนก็รีบมาถึง เขาถามเด็กรับใช้ข้างนอกห้องตรวจขององค์หญิงก่อนว่า “แม่นางไป๋อยู่หรือไม่”
เด็กรับใช้คนนั้นมีสีหน้าตื่นตกใจ จิ้นอ๋องมาที่นี่แต่ไม่ถามถึงองค์หญิง กลับถามถึงแม่นางไป๋เสียได้
ทันใดนั้นเด็กรับใช้ก็ส่ายหน้า “แม่นางไป๋ไม่อยู่ขอรับ นางออกจากวังไปกับหมอหลวงสวี่ ท่านอ๋อง องค์หญิงฟื้นแล้ว ท่านจะเข้าไปดูสักหน่อยหรือไม่”
ฉู่เยี่ยนส่ายหน้า “ฟื้นแล้วก็ดี ตอนนี้ข้าไม่สะดวก
