ว่าอ้าปากยังไม่ทันได้พูดอะไรออกมา ก็สลบไปอีกหนแล้ว”
ไป๋จื่อร้องในใจว่าแย่แล้ว จึงให้นางหลีกไปก่อน
หมอหลวงสวี่จับชีพจรให้องค์หญิง ส่วนไป๋จื่อตรวจสภาพร่างกาย ไม่ว่าจะเป็นที่ใดล้วนไม่มีความผิดปกติ ฝ่ายหมอหลวงสวี่เอ่ยว่า “ชีพจรปกติ ดีกว่าก่อนหน้านี้อยู่บ้าง เหตุดึงสลบไปอีกได้”
“นำห่อเข็มมาเจ้าค่ะ” ไป๋จื่อว่า
หมอหลวงสวี่รีบนำห่อเข็มมาจากหมอตี๋[1]ที่อยู่ข้างหลังข้างหลัง ไป๋จื่อหยิบเข็มสั้นสองเข็มจากในนั้น แล้วฝังไปที่จุดเหรินจงขององค์หญิง ไม่นานนักก็ถอนเข็มออก
ดวงตาที่ปิดสนิทคู่นั้นพลันเบิกโพลง เป็นดวงตาที่งดงามมาก งดงามเสียจนทำให้คนมองตกอยู่ในภวังค์ มิน่าเล่าถึงต้องปิดบังใบหน้าเอาไว้ เพราะเพียงแค่ดวงตาคู่นี้ก็ทำให้คนตกอยู่ในภวังค์ได้แล้ว หากเผยโฉมหน้าออกมา พลังความงามจะรุนแรงมากเพียงใดกัน
จิ่นเอ๋อร์ยิ้มขึ้นได้อีกครั้ง นางจับมือขององค์หญิงเอาไว้ “องค์หญิง ในที่สุดท่านก็ฟื้นแล้ว บ่าวตกใจแทนแย่เจ้าค่ะ”
ผ้าบังหน้าขององค์หญิงขยับเล็กน้อย นางคล้ายจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับไม่มีใครได้ยินว่านางพูดอะไร
ไป๋จื่อกล่าวกับจิ่นเอ๋อร์ที่กำลังตะลึงลาน “ยังนิ่งอยู่อีกทำไม รีบนำน้ำมา องค์หญิงบอกว่าต้องกา
