ไป๋จื่อว่า
ต่อให้เป็นยาถ่ายที่ธรรมดาที่สุด บนใบหน้าก็ต้องเกิดการเปลี่ยนแปลงบ้าง จะอย่างไรก็ไม่มีทางไม่เกิดการเปลี่ยนแปลงใด ทว่าชีพจรขององค์หญิงเชียนฟางไม่มีความปิดปกติอะไร บนร่างกายยิ่งไม่มีวี่แววอย่างที่คนถูกพิษแล้วควรจะมีด้วย
จิ่นเอ๋อร์ตะลึงลาน “ไม่ได้ถูกพิษ? หากไม่ได้ถูกพิษ แล้วเหตุใดองค์หญิงของข้าถึงยังไม่ฟื้นเล่า”
ไป๋จื่อส่ายหน้า “ตอนนี้ข้าไม่อาจตอบเจ้าอย่างชัดเจนได้ แต่ไม่นานเจ้าก็จะรู้”
ตอนนี้นางเดาถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง แต่จะใช่ความเป็นไปได้นี้หรือไม่ก็ยังต้องรอการพิสูจน์
นางกล่าวกับจิ่นเอ๋อร์ว่า “เจ้าสวมเสื้อผ้าให้องค์หญิงก่อน ข้าจะสั่งคนไปเตรียมของ จะรักษาหายหรือไม่ วันนี้ก็จะรู้แล้วละ”
วันนี้ก็จะรู้แล้ว? จิ่นเอ๋อร์รู้สึกมึนงง แทบจะเป็นลมไปเพราะมีความสุขมาก ไป๋จื่อไม่เหมือนกับหมอพวกนั้นโดยสิ้นเชิง พูดจาอะไรล้วนชัดเจน ไม่มีความคลุมเครือเลยแม้แต่น้อย
นางชอบนิสัยเช่นนี้นัก
หลังจากจิ่นเอ๋อร์สวมเสื้อผ้าให้องค์หญิงเรียบร้อยแล้ว ไป๋จื่อก็ออกจากห้องไป แล้วถามหมอหลวงสวี่ที่อยู่ข้างนอกว่า “มีแม่เหล็กหรือไม่”
หมอหลวงสวี่ส่ายหน้า “ไม่มี ที่ฝ่าบาทเหมือนจะมีอยู่ชิ้นหนึ่ง เจ้าต้องการแม่เหล็กไปทำอะไรหรือ”
