“รักษาองค์หญิงเจ้าค่ะ” ไป๋จื่อตอบ
“ต้องใช้แม่เหล็กรักษาองค์หญิงด้วยหรือ” หมอหลวงสวี่มีสีหน้าประหลาดใจมาก
ไป๋จื่อพยักหน้า นางพูดกับหมอหลวงสวี่ว่า “ท่านข้านำแม่เหล็กมาได้หรือไม่”
หมอหลวงอยากเรียนรู้สักครั้ง ว่าจะใช้แม่เหล็กถอนพิษให้องค์หญิงอย่างไร จึงพยักหน้าทันที “เรื่องนี้จัดการง่าย ข้าสนิทสนมกับชุ่ยกงกงที่อยู่ข้างกายฝ่าบาทมาก ข้าจะไปพบเขา แค่เขาลองพูดกับฝ่าบาทสักครั้ง พระองค์ต้องให้ยืมแน่”
“ดีเจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าจะรอท่านอยู่ที่นี่”
เมื่อหมอหลวงสวี่ไปแล้ว ไป๋จื่อก็ให้เด็กรับใช้ในสำนักหมอหลวงไปนำข้าวสาร ส่วนนางหาขวดโหลใหม่เอี่ยมจากในห้องยา ก่อนจะนำมันไปตั้งไฟ ใช้โหลยาต้มโจ๊กเล็กน้อย
ครั้นหมอหลวงสวี่กลับมา ไป๋จื่อกำลังยกถ้วยโจ๊กกลับมาพอดี
นางวางโจ๊กไว้บบนโต๊ะ กล่าวกับจิ่นเอ๋อร์ว่า “หากอีกสักพักองค์หญิงฟื้นขึ้นมา เจ้าป้อนโจ๊กนี่ให้นาง อย่าเพิ่งกินอะไรอย่างอื่น”
จิ่นเอ๋อร์พยักหน้า ในใจรู้สึกสงสัยมาก องค์หญิงจะฟื้นขึ้นมาได้จริงๆ หรือ แม่นางไป๋ผู้นี้คิดจะทำอะไรกันแน่ นางมั่นใจว่าจะทำได้จริงๆ ใช่หรือไม่
หมอหลวงสวี่เข้ามาในห้อง ก่อนจะส่งแม่เหล็กสีดำราวกับน้ำหมึกใส่มือของไป๋จื่อ
ไป๋จื่อให้จิ่นเอ
