ักครั้ง
นางเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าขององค์หญิง ขณะนี้มีผ้าโปร่งบดบังอยู่ ทำให้มองเห็นโฉมหน้าไม่ชัดเจน มองเห็นเพียงดวงตาของอีกฝ่าย แต่เพียงแค่ดวงตาคู่นั้นก็รู้แล้วว่าจะต้องเป็นหญิงงามที่หาได้ยากแน่นอน
“ใครบอกว่าองค์หญิงถูกพิษ” ไป๋จื่อถาม
จิ่นเอ๋อร์ชะงักไป ก่อนจะส่ายหน้า “ไม่มีใครบอก ข้าเป็นคนบอกเอง”
ไป๋จื่อถามอีกว่า “เหตุใดเจ้าถึงรู้สึกว่าองค์หญิงถูกพิษ”
จิ่นเอ๋อร์ไม่รู้ว่าไป๋จื่อคิดเช่นไรถึงถามออกมา แต่ในเมื่อถามแล้วก็ย่อมต้องตอบ นางหวนคิดถึงเหตุการณ์ในวันนั้น แล้วพูดเสียงเบาว่า “เย็นวันนั้นเพิ่งกินอาหารเย็น ก็มีคนชุดดำกลุ่มหนึ่งปรี่เข้ามาในสถานพักม้า พวกเขาเห็นคนก็ฆ่าทิ้ง เพื่อปกป้ององค์หญิง ไท่จื่อก็เข้าต่อสู้กับพวกผู้ร้าย องค์หญิงพบว่ามีคนหมายจะใช้อาวุธลับกับไท่จื่อ จึงถลันเข้าไปขวาง ผลสุดท้ายถูกอาวุธลับนั่นเข้าเสียเอง ตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมาองค์หญิงก็มีสภาพเช่นนี้ ไม่ฟื้นขึ้นอีก”
“เป็นอาวุธลับอะไร” ไป๋จื่อถามอีก
ทันใดนั้น จิ่นเอ๋อร์รีบหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งออกมาจากในอกเสื้อ ด้านในผ้าเช็ดหน้าห่อเข็มเงินเอาไว้หลายเข็ม
“มันคือพวกนี้แหละ”
ไป๋จื่อหยิบเข็มเงินขึ้นมาดู นางมองอะไรไม่ออก เพราะ
