มันเป็นเพียงอาวุธลับธรรมดาๆ
“หลังจากดึงอาวุธลับพวกนี้ออกมาแล้ว องค์หญิงก็สลบไสลตลอด เจ้าจึงคิดว่าองค์หญิงถูกพิษใช่หรือไม่”
จิ่นเอ๋อร์พยักหน้า “ถูกต้อง หากไม่ได้ถูกพิษ องค์หญิงจะไม่ได้สติอยู่ตลอดได้อย่างไร”
“เจ้าได้ให้หมอหลวงดูเข็มพวกนี้หรือไม่”
“พวกเขาเห็นแล้ว หมอหลวงบอกว่าบนเข็มไม่มีพิษ ข้าคิดว่าพิษต้องเข้าสู่ร่างกายขององค์หญิงจนหมดแล้วแน่ๆ บนเข็มจึงไม่มีพิษหลงเหลืออยู่” จิ่นเอ๋อร์เล่า
“แล้วหมอหลวงว่าอย่างไรบ้าง” ไป๋จื่อเลิกคิ้ว ยังคงถามต่อไป
จิ่นเอ๋อร์ไม่เข้าใจว่าเหตุใดอีกฝ่ายถึงถามไม่ยอมหยุด แม้กระทั่งไม่จับชีพจรให้องค์หญิงอีกต่างหาก แค่ถามเพียงอย่างเดียวก็รู้ต้นสายปลายเหตุแล้วหรือ
“หมอหลวงบอกว่าอาการขององค์หญิงแปลกมาก จับชีพจรแล้วก็ไม่พบความผิดปกติอะไร แต่องค์หญิงน่าจะถูกพิษ กลับไม่รู้ว่าเป็นพิษอะไร”
ไป๋จื่อพยักหน้า ไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงเบี่ยงตัวนั่งลงที่ข้างเตียง แล้วจับข้อมือขององค์หญิงเชียนฟางเพื่อตรวจชีพจรอย่างละเอียด
นางตรวจอยู่ได้ครู่หนึ่งก็หยุด
“เป็นอย่างไรบ้าง” จิ่นเอ๋อร์ถาม
ไป๋จื่อตอบเสียงเรียบว่า “เหมือนกับที่หมอหลวงว่า ชีพจรของนางไม่มีอาการว่าถูกพิษอะไร เพียงแต่ชีพจรค่อนข้าง
