ป็นผลงานใหญ่ทีเดียว แต่เสด็จพ่อกลับไม่สนใจ ไม่มีตบรางวัลให้นางสักนิด เช่นนี้ดูขี้เหนียวเกินไปหน่อยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
ฝ่ายฮ่องเต้หลุดหัวเราะออกมา “เจ้าเด็กคนนี้ ขอรางวัลให้ภรรยาใช่หรือไม่”
ฉู่เยี่ยนยิ้มจาง “นางควรจะได้รับพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้พยักหน้าอย่างพอพระทัย “ถูกต้อง นางควรจะได้รับรางวัลจริงๆ เอาอย่างนี้ ขอเพียงนางรักษาองค์หญิงเชียนฟางให้หายได้ ข้าจะมอบทองเป็นรางวัลให้นางหนึ่งหมื่นตำลึง ผ้าไหมอีกสี่คันรถม้า เครื่องประดับทองและหยกอีกสิบหีบ เป็นอย่างไร”
“ลูกขอบพระทัยเสด็จพ่อแทนนางพ่ะย่ะค่ะ” ฉู่เยี่ยนประสานมือคารวะ
“จะรีบขอบคุณข้าตอนนี้ไปไย รอนางรักษาองค์หญิงเชียนฟางให้หายแล้วค่อยขอบคุณก็ยังไม่สาย”
…
เมื่อฉู่เยี่ยนออกจากห้องทรงอักษรแล้ว เขาก็เลี้ยวไปที่วังหลัง และเพื่อหลีกเลี่ยงข้อครหา เขาจึงนั่งลงที่ศาลาไป๋อวี้ในสวนดอกไม้ แล้วสั่งให้ขันทีไปส่งสาส์นที่ตำหนักหรูอี้
พระสนมซูเฟยกำลังอ่านหนังสืออยู่ในตำหนัก เมื่อได้ยินว่าจิ้นอ๋องรอนางอยู่ที่สวนดอกไม้ นางก็ไม่แปลกใจเลยสักนิด ครั้งก่อนนางช่วยไป๋จื่อไว้ ตอนนั้นไป๋จื่อพูดไว้ว่าเมื่อจิ้นอ๋องกลับมาแล้ว เขาย่อมมาพบนางเป็นแน่
“เปลี่ยนชุด!” นางวางหนังสือลง
