ไม่นานนัก พระสนมซูเฟยก็นำนางกำนัลและขันทีสองสามคนไปที่สวนดอกไม้ ขณะนี้ในสวนดอกไม้แม้จะมีต้นไม้ใบหญ้าหลากสีสันไม่น้อย แต่อย่างไรเสียอากาศก็ยังเย็นเยียบอยู่ จึงแทบจะไม่เห็นใครเดินเล่นอยู่ในสวนแห่งนี้สักเท่าไร
ครั้นพบศาลาไป๋อวี้แล้ว พระสนมซูเฟยมองเห็นจิ้นอ๋องนั่งดื่มชาอยู่ข้างในตำหนักแต่ไกล เขานั่งหลังตงแหน็วเหมือนกับต้นสน ใบหน้าด้านข้างที่หล่อเหลามีเค้าโครงของฮ่องเต้ในวัยหนุ่มอยู่ด้วย
นางถอนใจเสียงหนึ่ง มุมปากปรากฏรอยยิ้มขื่นอยู่เลือนราง
ปีนั้นนางแต่งเข้าวังมาโดยไม่ยินยอม และนางวัยยี่สิบแปดปีในตอนนั้น กลับแต่งให้บุรุษที่อายุน้อยว่าบิดาตนเองเพียงไม่กี่ปี
หากตอนนั้นนางไม่ได้แต่งเข้าวัง แต่แต่งให้บุรุษที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับตนเอง รับตำแหน่งภรรยาเอกของจวนสักแห่งหนึ่ง ใช้ชีวิตเรียบง่ายตามที่แม่นมเคยสั่งสอน นางในตอนนี้คงจะมีความสุขเป็นแน่กระมัง
นางถอนหายใจอีกเสียงหนึ่ง คิดเรื่องเหล่านี้ในตอนนี้แล้วจะมีประโยชน์อะไร เมื่อเข้ามาในถ้ำเสือแล้ว สิ่งที่นางควรคิดก็คือมีชีวิตรอดต่อไปให้ดี
“จิ้นอ๋อง” พระสนมซูเฟยเรียกจากข้างนอกศาลา
ฉู่เยี่ยนลุกขึ้นยืนทันที เขาประสานมือคารวะพระสนมซูเฟยครั้งหนึ่ง “พระสนม
