วามตื่นเต้น เขาดีใจเหมือนเด็กๆ อย่างไรอย่างนั้น และไม่รู้ว่าควรแสดงความปีติของตนเองออกมาอย่างไร เขาเดินวนเวียนไปมาอยู่ในเรือนเพราะทำอะไรไม่ถูก “ดี ดียิ่งนัก ข้า…ข้าจะกลับไปเดี๋ยวนี้ กลับไปเตรียมตัว” เขาพูดพลางจะเดินออกไป
ทว่าจ้าวหลานเรียกเขาไว้ “พี่จ่างหลิน”
เขาพลันชะงักงัน รีบกลับหลังหัน ก่อนจะสบตาที่ทอประกายเขินอายออกมาของจ้าวหลาน “หืม?” นางเรียกเขาว่าพี่จ่างหลินเป็นครั้งแรก น่าฟังจริงๆ
จ้าวหลานหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม นางก้มหน้าลงอีกครั้ง “ท่านรีบร้อนอะไรกัน เวลาป่านนี้แล้ว ย่อมต้องกินข้าวก่อนค่อยกลับสิเจ้าคะ อีกอย่าง ท่านต้องปรึกษาเรื่องนี้กับหูเฟิงสักหน่อย ข้าเองก็ต้องบอกกับจื่อเอ๋อร์เช่นกัน เพราะมันไม่ได้เป็นเพียงเรื่องของพวกเราสองคนเท่านั้น”
หูจ่างหลินรีบกล่าว “ข้าบอกกับหูเฟิงนานแล้ว เขาเห็นดีเห็นงามตั้งแต่ทีแรก ทั้งยังดีใจแทนพวกเราอีกต่างหาก”
จ้าวหลานนั่งลงอีกครั้ง นางถอนใจเสียงเบา “จื่อเอ๋อร์ก็ต้องเห็นดีเห็นงามเช่นกัน เพียงแต่…”
“เพียงแต่อะไรหรือ” หูจ่างหลินกลับไปนั่งลงตรงหน้าโต๊ะ
“พี่จ่างหลิน จื่อเอ๋อร์เป็นบุตรสาวของข้า หูเฟิงเป็นบุตรชายของท่าน พวกเขาเรียกพวกเราว่าท่านพ่อท่านแม่ ตามหลักแล
