จวกังล้างผัก โจวอาอู่และหรูเอ๋อร์เด็ดผักอยู่ข้างๆ ส่วนหูเฟิงหั่นผัก ในขณะที่ฟู่เจิงช่วยซู่เอ๋อผสมแป้งเพื่อห่อเกี๊ยว
ตงฟางมู่ยืนมองความคึกคักอยู่ที่หน้าประตู ยิ้มไม่หุบเลยทีเดียว
ความคึกคักเช่นนี้ หากมีทุกวันได้ยิ่งดี
คนกลุ่มใหญ่สนทนากันระหว่างทำอาหารด้วย พาให้เกิดเสียงหัวเราะขึ้นอยู่เรื่อยๆ
เหล่าข้ารับใช้ยืดคอมองเข้ามาข้างใน ด้วยอย่างไรก็จินตนาการไม่ออกว่าคนในห้องครัวเหล่านี้เป็นถึงอ๋องผู้สูงศักดิ์ และแม่ทัพที่ยาตราทัพเข้าสู่สนามรบ
แม้ฟู่เจิงจะทำอาหารเป็นอยู่หลายอย่าง แต่รสชาติกลับเทียบฝีมือไป๋จื่อไม่ได้ เรียกได้ว่าต่างกันราวฟ้ากับเหว เมื่ออาหารขึ้นโต๊ะ อาหารสองสามอย่างที่ไป๋จื่อทำไว้ก่อนหน้านี้จึงหมดเกลี้ยงในทันที เกี๊ยวยิ่งเป็นที่ต้องการของทุกคน แต่ละคนล้วนแย่งกินราวกับเด็กๆ อย่างไรอย่างนั้น
ตงฟางมู่ร้อนใจมาก เขาเคาะตะเกียบลงบนหลังมือ “ทุกคนหยุดก่อน ที่เหลือเป็นของข้า”
ทุกคนต่างหัวเราะครืน ยิ่งแย่งกันยิ่งมีความสุข อาหารมือนี้จึงเต็มไปด้วยความครื้นเครง
ตงฟางหว่านเอ๋อร์กล่าวกับหูเฟิงว่า “เยี่ยนเอ๋อร์ ต่อจากนี้เจ้ามาที่นี่บ่อยๆ นะ พาพวกเขามาด้วย”
ฉู่เยี่ยนยิ้มร่า “พวกเขาเสียงดัง ไม่รู้จักมารยาทขนาดนี้
