ลายสอทันที เขาดีใจมาก “เช่นนั้นข้าต้องกลับบ้านสักหน่อย ไปรับเสี่ยวเฟิงมาด้วย ตั้งแต่เขาออกมาจากสกุลตงฟาง เขาผ่ายผอมลงอย่างเห็นได้ชัด กินข้าวไม่กี่คำก็บอกว่าไม่อยากกินแล้ว อีกทั้งบ่นว่าไม่อยากอาหาร ข้ารู้ว่าเขาชินกับรสชาติอาหารของแม่นางไป๋ไปแล้ว ต่อให้เปลี่ยนพ่อครัวกี่คนก็ไม่มีประโยชน์”
หลังจากเรียกคนนั้นที เรียกคนนี้ทีเสร็จสิ้น ยามไปถึงสกุลตงฟาง คนกลุ่มใหญ่ก็ล้อมประตูจนแน่นขนัด
ฉู่เยี่ยนกล่าวว่า “คนมากมายขนาดนี้ ถึงเวลาทำอาหารต้องช่วยงานกันด้วย ล้างผัก หั่นผัก ดูไฟ ต้องการคนทั้งสิ้น วันนี้ไม่ต้องให้ข้ารับใช้เข้ามายุ่งแล้ว พวกเราทำกันเองดีหรือไม่”
โจวอาอู่ตอบรับทันที ตอนที่อยู่ในหมู่บ้านหวงถัว เขาเคยทำงานเหล่านี้ไม่เคยขาด ชินมือตั้งนานแล้ว
โจวเสี่ยวเฟิงก็แย่งพูดว่า “ข้าล้างผักได้ ให้ข้าล้างผักเถอะ”
โจวกังเอ่ยเช่นกัน “เจ้าจะไปล้างผักทำไม อากาศหนาวเย็นขนาดนี้ ไม่นานมือก็แข็งแล้ว แล้วจะเขียนหนังสือได้อย่างไร เจ้าคอยดูไฟก็พอแล้ว ทั้งง่าย ทั้งอบอุ่น ข้าล้างผักเอง”
เด็กหนุ่มรู้สึกอบอุ่นหัวใจนัก ปกติบิดาเป็นคนขี้บ่น แต่กลับทำให้เขาซาบซึ้งเพราะเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้อยู่เรื่อย
นายทวารเห็นคนกลุ่
