มใหญ่ โดยมีฉู่เยี่ยนเป็นหัวโจวก็ไม่กล้าขวาง ปล่อยให้พวกเขาเข้าไปทันที
ฉู่เยี่ยนเข้าไปในจวนแล้ว กลับไม่ไปพบตงฟางมู่ แต่ตรงไปยังเรือนที่ไป๋จื่อพักอาศัยอยู่
สาวใช้บอกเขาว่าคุณหนูไปที่ครัวแล้ว อีกทั้งบอกอีกว่าวันนี้ต้องมีแขกมากินข้าวแน่นอน ต้องเตรียมอาหารหลายอย่าง จึงรีบไปทำอาหารตั้งนานแล้ว
ฉู่เยี่ยนเบิกบานใจมาก เขาหันไปมองพวกโจวกังพร้อมสีหน้าลำพองใจ “ดูภรรยาของข้าสิ รู้ประสาดียิ่ง”
ลุงหูทับหน้าอกของเขาด้วยความไม่พอใจครั้งหนึ่ง “เจ้านี่นะ ไปเรียนพูดจามากความเช่นนี้มาจากที่ใด รีบไปช่วยเถอะ พวกเราหลายคนมากินข้าว นางคงเหนื่อยแย่”
ฉู่เยี่ยนชี้ไปยังเรือนของไป๋จื่อ “ท่านพ่อ น้าหลานพักอยู่ที่นี่ พวกท่านสองคนไม่ได้พบหน้ากันนานแล้ว ไปทักทายนางเถอะขอรับ”
ทันใดนั้นลุงหูพลันหน้าแดง เขาก้มหน้าลงพึมพำอะไรบางอย่าง แต่กลับไม่มีใครได้ยินชัดเจน
อาอู่เห็นลุงหูอาย จึงดันร่างเขาเดินไปเข้าไปในเรือน เมื่อถึงหน้าประตูเรือนแล้ว เขาก็ถามสาวใช้ที่กำลังกวาดพื้นว่า “ท่านน้าหลานอยู่หรือไม่”
สาวใช้พยักหน้า “กำลังเย็บเสื้อผ้าอยู่ข้างในแน่ะ”
“รบกวนพี่สาวท่านนี้ไปบอกนางที ว่ามีสหายเก่ามาเยี่ยมเยียน” อาอู่กล่าว
ทันทีที่อา
