นางถึงจะกล่าวอย่างเหนียมอายว่า “ข้า…ข้าทำเสื้อผ้าชุดหนึ่ง เป็นสีเขียวอ่อน ข้าเห็นว่าสีนี้เหมาะกับท่าน จึงซื้อผ้ากลับมาเย็บให้”
บนใบหน้าของหูจ่างหลินพลันปรากฏความยินดี รีบถามว่า “ทำเสร็จแล้วหรือ”
จ้าวหลานพยักหน้าอีกครั้ง ใบหน้าของนางแดงยิ่งกว่าเก่า “อืม ใกล้แล้วเจ้าค่ะ”
บัดนี้หูจ่างหลินดีใจเหมือนเด็กๆ เขายิ้มเผยรอยตีนกา มือสองข้างถูกันไปมา “เช่นนั้นข้า…ข้าลองดูได้หรือไม่”
ขณะที่จ้าวหลานกำลังจะลุกขึ้นไปหยิบเสื้อผ้า สาวใช้ที่อยู่ข้างๆ ก็เอ่ยว่า “ฮูหยินนั่งอยู่นี่แหละเจ้าค่ะ บ่าวจะไปนำมาให้”
ถึงแม้จะอาศัยอยู่ที่สกุลตงฟางมาพักหนึ่งแล้ว แต่นางยังคงไม่ชินที่จะให้คนอื่นไปทำอะไรๆ ให้ นางชอบทำด้วยตัวเองมากกว่า ถือว่าได้ออกกำลังกายเสียบ้าง หากนั่งอยู่ทั้งวันเช่นนี้ หลังของนางคงแข็งทื่อกันหมดพอดี
ไม่นานนักสาวใช้ก็นำเสื้อผ้ามา เดิมทีฝีมือการเย็บผ้าของจ้าวหลานของดีมากอยู่แล้ว บวกกับได้เรียนรู้เสื้อผ้ารูปแบบใหม่ๆ ในเมืองหลวง ชุดคลุมที่นางทำออกมาจึงทันสมัย คล้ายกับชุดคลุมที่ขายอยู่ในร้านขายเสื้อผ้าทีเดียว
จ้าวหลานรับชุดคลุมมาจากมือของสาวใช้ ก่อนจะลุกขึ้นสวมให้หูจ่างหลิน
สีสันของชุดคลุมเหมาะกับเขามาก
