ฉู่เฟิงรอแล้วรอเล่าอยู่ที่ประตูหน้า ความอดทนของเขาหมดลงแล้ว ขณะกำลังคิดว่าต้องเข้าไปในจวนสกุลเคออีกรอบเพื่อไถ่ถามดูดีหรือไม่ ทันใดนั้นก็มีข้ารับใช้คนหนึ่งออกมาจากในจวน ตรงไปยังรถม้าของจวนสกุลตงฟาง เขาพูดอะไรบางอย่างกับคนขับรถม้าคนนั้น ฝ่ายคนขับรถม้าพยักน้า แล้วเงื้อแส้ม้าบังคับรถจากไปทันที
ข้ารับใช้ของจวนสกุลเคอรีบร้อนกลับจวนไป ส่วนฉู่เฟิงตะลึงงัน ทำอะไรไม่ถูกอยู่ครู่ใหญ่ทีเดียว…
เคอซงพึมพำอยู่ข้างๆ ฉู่เฟิง “น่าแปลก แม่นางไป๋ไม่ได้ออกมา แต่รถม้ากลับไปเสียก่อนแล้ว นี่หมายความว่าอย่างไร นางนอนค้างที่จวนสกุลเคออย่างนั้นหรือ”
สีหน้าของฉู่เฟิงไม่น่ามองเป็นอย่างยิ่ง เขากล่าวเสียงขรึม “เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ นางออกไปทางประตูข้าง นั่งรถม้าของจวนสกุลเคอกลับไปแล้ว รถม้าของจวนสกุลตงฟางย่อมต้องกลับไปเช่นกัน”
เคอซงกล่าวอีกว่า “มีรถม้าของตัวเองแต่ไม่นั่ง เหตุใดนั่งรถม้าของจวนสกุลเคอไปเล่า” เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ เขาคล้ายจะเข้าใจอะไรได้บ้างอย่าง “อ้อ…ข้ารู้แล้ว นางจงใจทำเช่นนั้นเพราะรู้ว่าท่านอ๋องอยู่ข้างนอกเป็นแน่ นางไม่อยากพบหน้าท่าน ก็เลยหลบเลี่ยงไปเสียเลยสินะ”
