ฉู่เฟิงถลึงตามองอีกฝ่ายอย่างไม่สบอารมณ์ครั้งหนึ่ง “ข้ารู้อยู่แล้ว เอาละ กลับไปเถอะ!” เขากลั้นโทสะเอาไว้ หากไม่เห็นแก่หน้าของตงฟางมู่ เขาอยากจะปรี่ไปจับนางไว้เสียจริงๆ
แม้เขาฉู่เฟิงจะทำงานใหญ่ไม่สำเร็จ แต่ดีเลวอย่างไรเขาก็เป็นอ๋องของจวนหนึ่ง เขาเคยถูกสตรีคนหนึ่งมองข้ามสักกี่ครั้งกันเชียว
เฮอะ! สตรีที่เขาฉู่เฟิงหมายปอง มีคนใดบ้างเล่าที่เขาไม่ได้มาครอบครองบ้าง
…
ฉู่เยี่ยนเร่งเดินทางกลับถึงเมืองหลวง เขาสั่งโจวกังให้ส่งศพไปยังกรมอาญาก่อน ให้คนของกรมอาญาตรวจสอบศพทันที และส่งคนที่ตนเองไว้วางใจไปคอยเฝ้าศพเอาไว้ อย่าให้เกิดข้อผิดพลาดอะไรเด็ดขาด
ส่วนเขาเองเลี้ยวไปยังเส้นทางหนึ่งระหว่างกลับเมืองหลวง มุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ตงฟาง
ตงฟางมู่อยู่ในจวนพอดี เขาเห็นฉู่เยี่ยนปรากฎตัวขึ้นอย่างกะทันหัน จึงทั้งแปลกใจระคนดีใจ “เด็กคนนี้นี่ กลับมาได้เสียที กลับมาถึงเมื่อไรกัน”
“เมื่อครู่นี้เองขอรับ จื่อยาโถวเล่า” ฉู่เยี่ยนถาม
ทว่าตงฟางมู่กลับทำสีหน้าเหมือนเหม็นอะไรบางอย่าง “เจ้าหนุ่ม อาจารย์ของเจ้ายืนตัวเป็นๆ อยู่ตรงหน้า เจ้าไม่ถามข้าก่อนหรือว่าสบายดีหรือไม่”
