พูดขึ้นมาแล้วชีวิตในหมู่บ้านหวงถัวก็เหมาะกับนางที่สุด หากไม่ใช่เพราะข้อผูกมัดของเขาและสกุลตงฟาง นางไม่มีทางอยู่ในเมืองหลวงที่เหมือนอ่างน้ำวนแน่นอน
ตงฟางมู่คิดดูแล้ว รู้สึกว่ายังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับเขา จึงพูดอีกว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่าคุณชายรองสกุลเคอป่วยเป็นโรคอะไร”
ฉู่เยี่ยนยักไหล่ “ต้องเป็นโรคที่รักษาได้ยากแน่นอน เมื่อครู่ท่านเพิ่งบอกไม่ใช่หรือขอรับ ว่าหมอคนอื่นล้วนรักษาไม่ได้ มีเพียงนางเท่านั้นที่รักษาได้”
พูดขึ้นมาแล้ว วิชาแพทย์ของไป๋จื่อช่างเหนือคำบรรยายจริงๆ อย่างเรื่องความจำเสื่อมของเขา เอ็นข้อมือที่ถูกเสือกัดขาดของเมิ่งหนาน และยาปลอมตายที่ทำให้พวกโจวกังรอดชีวิตมาได้
จนถึงตอนนี้แล้วเขาก็ยังไม่เข้าใจ ว่านางได้ข้าวของน่าตาไม่คุ้นเคยที่ใส่อยู่ข้างในกล่องสีเงินหน้าตาประหลาด และในกระเป่าผ้าสีดำมาจากที่ใดกันแน่
เขาเคยถามนางแล้ว แต่นางกลับไม่ได้ตั้งใจตอบ ราวกับว่ามีอะไรบางอย่างต้องปิดบัง
