ินเสียงเคอถงใส่เสื้อผ้า จึงถามอีกว่า “คุณชายรองเคอ ข้ามีคำถามหนึ่งที่คิดไม่ตกอยู่ตลอด ไม่ทราบว่าเจ้าจะตอบคำถามข้าได้หรือไม่”
เคอถงยิ้มเจื่อน “เจ้าอยากถามว่าข้าติดโรคนี้มาได้อย่างไรกระมัง”
“ถูกต้อง” ไป๋จื่อตอบ “ใต้เท้าเคอเป็นคนเข้มงวด ชื่อเสียงในเรื่องนี้เลื่องลือในเมืองหลวง และข้าเห็นว่าคุณชายรองเคอไม่ใช่คนประเภทหลงระเริงกับอะไร ใต้เท้าเคอเองก็ไม่เชื่อว่าเจ้าจะไปหอนางโลมด้วย เขาเชื่อเจ้าจากใจจริง ตอนที่เกิดเรื่องเมื่อวาน เขาไม่ถามอะไรแม้สักคำ ข้าคิดว่านั่นเป็นเพราะเขาไม่เชื่อว่าบุตรชายของตนเองจะมีพฤติกรรมน่าอับอาย”
เคอถงถอนใจเสียงหนึ่ง “ข้าไม่เคยไปหอนางโลมจริงๆ นั่นแหละ แต่ก็พูดไม่ได้ว่าข้าไม่มีส่วนต้องรับผิดชอบ หากวันนั้นข้าไม่ไปล่องเรือร่ำสุรากับสหายหลายคน ก็คงไม่เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น”
จนถึงวันนี้เคอถงก็ยังนึกไม่ออกว่าวันนั้นเกิดอะไรขึ้น เขาดื่มสุราไปไม่กี่จอกก็ไม่รู้เรื่องรู้ราว หลังตื่นขึ้นมาตนเองก็นอนร่วมเตียงอยู่กับสตรีแปลกหน้าแล้ว
“มีเพศสัมพันธ์โดยไร้สติเพราะฤทธิ์สุรากระมัง” ไป๋จื่อสงสัย
ฉู่เฟิงที่ยืนอยู่หน้าประตูมุ่นคิ้ว นางถกปัญหานี้กับบุรุษคนหนึ่งได้อย่างไร
ทันใดนั้นเคอถงก็ตอบว่
