า “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอนนั้นข้าดื่มสุราไปเพียงสองจอก เพียงเท่านั้นก็จำอะไรไม่ได้เสียแล้ว ตอนที่ข้าตื่นขึ้นมาก็เป็นเช้าวันต่อมาแล้วละ”
หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นคงไม่ต้องพูดต่อไปแล้ว ทุกคนรู้อยู่แก่ใจดี
คุณชายรองเคอยังไม่ประสีประสา จึงอาจจะยังไม่เข้าใจว่าแท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้น ทำได้เพียงแต่โมโหตัวเอง โทษตัวเองว่าไม่ควรออกไปดื่มสุรา
“คุณชายยังเด็ก หากพบเรื่องที่คิดไม่ตก เช่นนั้นก็ปรึกษากับผู้ใหญ่เถอะ พวกผู้ใหญ่ผ่านอะไรมามากกว่าเด็กๆ อย่างพวกเรานัก ข้าเชื่อว่าพวกเขาไขข้อสงสัยให้เจ้าได้” ไป๋จื่อว่า
เคอเจิ้งหมิงรู้สึกซาบซึ้งมาก เขารู้ว่าไป๋จื่อไม่ใช่คนพูดมาก และไม่สนใจว่าถงเอ๋อร์เป็นโรคนี้ได้อย่างไร ที่วันนี้จู่ๆ นางถามเช่นนี้ขึ้นมา เพราะนางรู้ว่าฉู่เฟิงอยู่ที่นี่ นางจงใจให้เขาได้ยินเพื่อไม่ให้เขาพูดเรื่อยเปื่อย
ถึงอย่างไรเสียตอนนี้ตนก็รับบัญชาฮ่องเต้ กำลังตรวจสอบเรื่องบางอย่างอย่างเข้มงวด ย่อมไม่อาจเกิดปัญหาภายในครอบครัวได้ หากเป็นเช่นนั้นแล้วเขาจะมีสิทธิ์อะไรไปตรวจสอบคนอื่นเล่า
มีคำอธิบายนี้แล้ว ตอนที่ฉู่เฟิงอยากจะพูดอะไรกับฮ่องเต้ก็ต้องใคร่ครวญให้มากขึ้น
ขณะนี้เคอถงใส่เสื้อผ้าเรียบร้อย เขาเดินตามห
