ุมแต่งกลอนก็ไม่ไป งานชุมนุมวาดรูปก็ไม่เคยเห็นวี่แววของนางมาก่อน สองสามวันมานี้เขาล้วนไปยังสถานที่ที่พวกคุณหนูในเมืองหลวงชอบไปกันมาแล้วทั้งหมด ทว่าก็ไม่พบเงาของนางแม้แต่ครึ่งเดียว หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ต่อให้คุณชายสวีจัดงานเลี้ยงอะไรจริงๆ นางก็คงไม่เข้าร่วมด้วยเป็นแน่
เขากลัดกลุ้มใจมาก ฉู่เยี่ยนใกล้จะกลับมาแล้ว เขาต้องถือโอกาสตอนที่ฉู่เยี่ยนยังไม่กลับมา พบหน้านางอีกสักครั้งให้ได้ ทว่าจะไปพบนางได้จากที่ใดกัน
ทันใดนั้นเองก็มีชายหนุ่มสวมชุดคลุมตัวยาวสีอ่อนทับชุดด้านในสีเขียวเข้มเข้ามา เขาถามฉู่เฟิงเสียงเบา “ท่านอ๋องกำลังตามหาคุณหนูไป๋จากสกุลตงฟางอยู่ใช่หรือไม่”
“เจ้ารู้จักนางหรือ” ฉู่เฟิงขมวดคิ้ว
ชายหนุ่มพยักหน้าทันที “แน่นอนว่ารู้จักขอรับ ข้าแซ่เคอ หลานชายของเคอเจิ้งหมิง รองผู้ตรวจการราชสักฝ่ายซ้ายจากสำนักตรวจการ เมื่อวานข้าเพิ่งไปที่จวนสกุลเคอ ได้ยินมากับหูว่าคุณชายรองเคอเป็นโรคประหลาด จึงเชิญแม่นางไป๋ไปรักษา ว่ากันว่าวันนี้แม่นางไป๋จะไปที่จวนอีก หมอหลวงสวี่จากสำนักหมอหลวงก็จะไปด้วย และแม่นางไป๋บอกว่าจะไปครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย หลังจากนี้จะมอบให้หมอหลวงสวี่ทำการรักษาแล้วขอรับ”
ฉู่เฟิงผุดกายลุก
